“วันหน้าหากมีคนของตำหนักฟ้าลี้ลับที่เรียกว่า กู่ลี่ มาเยือน ขอให้ทุกคนทำการต้อนรับอย่างดี!”
แม้ว่าวาจาของต้วนหรูเฟิงจะเรียบง่ายธรรมดาๆ แต่สำหรับองครักษ์เกราะทมิฬแล้ว เปรียบเสมือน พระราชโองการของฮ่องเต้!
เมื่อฮ่องเต้มีรับสั่งลงมาเช่นนี้ องครักษ์เช่นพวกมันไหนเลยจะกล้าละเลย!
‘ตอนนี้ข้าควรเข้าไปถามเรื่องราวให้รู้ชัด…หรือย้อนกลับไปก่อนดี…’
จ้าวเติงเริ่มคิดถึงการล่าถอย หากแต่พอคิดว่าหลิงเทียนอาจจะหลบซ่อนตัวอยู่ในตำหนักเมฆาครามโดยอาศัยสายสัมพันธ์ของกู่ซืออวิ๋น และกู่ลี่ทำการนัดพบที่นี่ มันก็อดไม่ได้ที่จะละล้าละลัง
“หลิงเทียนนั่นสมควรหลบซ่อนอยู่ด้านในตำหนักเมฆาครามเพราะกู่ลี่แนะนำให้มา โดยอาศัยเส้นสายคนรู้จักของบิดามันในตำหนักเมฆาครามเป็นแน่…ดูเหมือนพวกมันจะใช้ที่นี่เป็นจุดนัดพบและคิดไปภูมิภาคเบื้องบนด้วยกัน! หลิงเทียนหนอหลิงเทียนเจ้าคิดจริงๆหรือว่ามาอาศัยร่มเงาของตำหนักเมฆาครามแบบนี้…แล้วเจ้าจักรอดพ้นเงื้อมมือของสกุลจ้าวเรา!!”
เมื่อจ้าวเติงคาดเดาได้ดังนั้น สองตาก็ทอประกายเย็นเยียบแฝงอำมหิตทันที
ตอนนี้สิ่งที่จ้าวเติงอยากกระทำมากที่สุดคือเข้าไปลากคอหลิงเทียนออกมา!
ไม่ว่าจะมันหรือบิดาต่างรู้สึกว่าคิดหาฆาตกรฆ่าจ้าวจี้ จำต้องเริ่มสอบสวนจากหลิงเทียน!
