“ผู้เฒ่าหั่วหลังจากที่วิญญาณของข้าข้ามโลกมาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นาน…ตอนนั้นมีวิญญาณของตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปมนุษย์คิดจะพุ่งเข้ามาในดวงจิตหมายทำลายวิญญาณเพื่อยึดครองร่างของข้า แต่ทันทีที่มันคิดจะทะลวงเข้ามาในดวงจิตของข้า วิญญาณของมันกลับแตกสลายไปเสียเองโดยที่ข้าไม่เป็นอะไรเลย! เรื่องนี้มันเป็นเพราะอะไรหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกมาตรงๆ
และก่อนที่ผู้เฒ่าหั่วจะทันได้ตอบอะไร เขาก็ให้ข้อมูลเพิ่มเติมออกไปว่า “จริงสิ! ก่อนที่วิญญาณนั่นมันจะสลายไป มันบอกว่า…ข้าไม่ใช่คนของโลกนี้!”
“นี่เป็นกฏจำเพาะของระนาบโลกียะ! ดั่งข้อจำกัดที่ไม่อาจฝ่าฝืน!”
ผู้เฒ่าหั่วกล่าวสืบต่อ “เมื่ออยู่ในระนาบโลกียะที่แตกต่างกัน กฏเกณฑ์ย่อมไม่เหมือนกัน…วิญญาณที่ถือกำเนิดในระนาบโลกียะนี้ก็มีกลิ่นอายตามกฏของระนาบโลกียะนี้ ส่วนวิญญาณจากระนาบโลกียะอื่นก็จักมีกลิ่นอายตามกฏระนาบโลกียะนั้นๆ”
“จากคำพูดนี้ของเจ้าสามารถทำให้ข้าสรุปได้อย่างชัดเจนทันที…พิภพเหยียนหวง หรือโลกมนุษย์ที่เจ้าจากมานั้น มิได้อยู่ในระนาบโลกียะเดียวกันกับโลกใบนี้”
