บทที่ 78 ด่านที่สอง
การแข่งขันจบสิ้น หมิงเฉินเร่งดินแดนลับให้เคลื่อนย้ายอัจฉริยะเกือบพันคนซึ่งยังอยู่ข้างในออกมา
บางบุคคลหัวเราะร่า บางบุคคลไร้อาภรณ์ บางบุคคลดูเชิดคางวางตัวสูง… ไร้ความน่ามอง
ยามพวกเขาถูกเคลื่อนย้ายออกมา ทุกคนพลันฟื้นตัวจากอิทธิพลของดินแดนลับ
ขณะนี้ สีหน้าของพวกเขาแต่ละคนแปรเปลี่ยนเฉียบพลัน
ผู้ไร้อาภรณ์รีบร้อนสวมเสื้อผ้า หลายคนจิตหลุดใจลอย ใบหน้าอ้างว้างผิดหวัง
หวนคืนสัจธรรม ความฝันพังทลาย จึงปรับตัวไม่ได้ไปชั่วขณะ
หลายคนกระทั่งไม่อยากออกจากแดนดินลับ อยากจมอยู่กับมันไปชั่วนิรันดร์
“เจ้าท่อนไม้! เจ้าทำข้ากลัวแทบตาย!” เมิ่งจิงวิ่งไปกอดแขนเจียงผิงอัน
เซี่ยชิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม้จะออกมาเป็นคนสุดท้าย แต่เขาก็ผ่านด่านแรกอยู่ดี ไม่น่าอายนัก แม้จะถูกตัดสิทธิ์ในด่านที่สองก็ยังสมเหตุสมผล
เฟิงอวี่เฉินขมวดคิ้ว เจียงผิงอันฝืนความเย้ายวนใจได้ แตกต่างจากที่คาดคิดไว้
ไกลออกไป เมื่อโจวเฟิงเห็นเจียงผิงอันเดินออกมา เขาก็ดูเดียดฉันท์
เซี่ยชิงตบข้าเพื่อขยะพรรค์นี้ รอดูเถอะว่าเหล่าจื่อจะขับคนจากเขตเฮยเฟิงไปอย่างไร
การที่เซี่ยชิงตบเขา ทำให้โจวเฟิงสุดแสนแค้นใจอยากคิดบัญชีล้างแค้น