แม้จ้าวตงกับคนที่ตกตายไปอาจไม่ใช่เสาหลักของสกุลจ้าว แต่หลังจากนี้หลายสิบกระทั่งนับร้อยปี พวกมันก็คืออาวุโสที่สามารถพึ่งพาได้ของสกุลจ้าว…
ทว่าตอนนี้จ้าวตงกับคนอื่น…ตกตายหมดสิ้นแล้ว!
ยังตกตายด้วยน้ำมือหลิงเทียน!
เรื่องนี้จะไม่ให้จ้าวเติงโกรธได้อย่างไรไหว!
จังหวะนี้คล้ายจ้าวเติงจะลืมเรื่องราวเรื่องหนึ่งไปเสียแล้ว…
นั่นก็คือ…หากจ้าวตงกับศิษย์สกุลจ้าวคนอื่นๆไม่มาไล่ล่าหลิงเทียน พวกมันจะดับอนาถเช่นนี้หรือ?
แน่นอนว่าหากจะกล่าวว่าจ้าวเติงลืมเลือนก็ไม่ถูกซะทีเดียว..มันย่อมไม่ลืม เพียงแค่มันไม่ได้คิดเช่นนั้น!
เพราะในสายตาของมัน คนสกุลจ้าวของมันสามารถฆ่าผู้อื่นได้…แต่ผู้อื่นห้ามแตะต้องคนสกุลจ้าวของมัน!!
“พวกเจ้าพบจี้เอ๋อตั้งแต่เมื่อใด?”
สูดลมหายใจเข้าลึกๆคราหนึ่ง จ้าวเติงก็พยายามระงับโทสะในใจ
มันมองไปยังกลุ่มศิษย์สกุลจ้าวเบื้องหน้าค่อยกล่าวถามออกมาอีกรอบ
“หลังจากที่หลิงเทียนฆ่าจ้าวตงกับทุกคนแล้วจากไปได้พักหนึ่ง ศิษย์น้องเล็กก็มาถึง”
หนึ่งในนั้นกล่าวตอบ
“เช่นนั้นหมายความว่าพวกเจ้าอยู่ในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ด้วย?”
หน้าจ้าวเติงจมลงโดยพลัน “แล้วไฉนหลิงเทียนมันไม่ฆ่าพวกเจ้า?”
“อาจเป็นเพราะพลังฝึกปรือพวกเราอ่อนด้อยเคลื่อนไหวเชื่องช้า จนหลิงเทียนคร้านเสียเวลาย้อนกลับมาฆ่าพวกเรา หรือบางทีมันไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตา เลยไม่อยากลดตัวลงมาฆ่า…ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้ท่านรองจ้าว…”
