ต้วนหลิงเทียนค่อยๆหันมามองจ้าวเติงไกลตาด้วยท่าทางงุนงงคล้ายตัวโง่งมตัวหนึ่ง
จ้าวเติงถึงกับขมวดคิ้วทันใดเมื่อแลเห็นหน้าตาธรรมดา ทั้งแววตาซื่อบื้อของต้วนหลิงเทียน
เป็นไปได้อย่างไรกัน!?
ชายเบื้องหน้ามัน มีรูปร่างเหมือนหลิงเทียนทุกประการ มองจากด้านหลังแทบจะเป็นคนๆเดียวกันแท้ๆ ไฉนใบหน้ากลับไม่ใช่หลิงเทียน?
สำนึกเทวะของมันแผ่พุ่งออกไปตรวจสอบอย่างละเอียดทันที แต่มันก็ไม่พบร่องรอยการปลอมแปลงรูปโฉมอะไรเลย เรื่องนี้ทำให้จ้าวเติงรู้สึกผิดหวังถึงขีดสุด!
อีกทั้งเมื่อเผชิญกับคำถามด้วยสีหน้าโง่งมของต้วนหลิงเทียน จ้าวเติงก็คร้านจะตอบคำอะไร เมื่อพบแล้วว่าไม่ใช่หลิงเทียนแปลงโฉม มันก็วูบร่างหายไปต่อหน้าต่อตาต้วนหลิงเทียน
เห็นเช่นนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก แผ่นหลังยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
‘โชคดีนักที่วิชาแปลงโฉมของผู้เฒ่าหั่วลึกล้ำสุดหยั่ง สำนึกเทวะไม่อาจตรวจพบ…ไม่งั้นวันนี้ข้าได้ตายแน่!’
คิดถึงเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาช่างโชคดีนัก
‘ไปต่อดีกว่า…ด้วยความเร็วระดับนี้อีกไม่กี่วันก็ถึงตำหนักเมฆาครามแล้ว…’
คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาร่างต้วนหลิงเทียนก็เหินทะยานไปต่อทันที
