จ้าวเติงชักสายตาแดงก่ำเต็มไปด้วยมวลอารมณ์ดุร้ายระคนโศกเศร้ามองสบตาจ้าววังเหลือง พาลให้เฉิงผิงเชิงใจดิ่งวูบลงทันใด
“อะไร…จ้าวจี้ถูกฆ่าตายแล้ว?”
เฉิงผิงเชิงขมวดคิ้ว
“ข้าจะหลอกเจ้าทำอะไร? จ้าววังเฉิงท่านเลือกให้ดีเถอะ…หากท่านทำข้าชักช้าเสียเวลาจนข้าคลาดกับฆาตกร ข้าจะถือว่าท่านเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด! คราวนี้ท่านก็ไปอธิบายกับบิดาข้าเองเถอะ!!”
วาจาภายหลังที่ยกอ้างบิดา หรือ จ้าวจิน นั้น น้ำเสียงจ้าวเติงเต็มไปด้วยโทสะและความร้อนใจ
เฉิงผิงเชิงพอได้ยินก็สูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ
มันย่อมมองออกว่าจ้าวเติงไม่คล้ายคนกำลังพูดล้อเล่น
เช่นนั้นมันจึงเปิดทางให้อีกฝ่ายทันที
อย่างไรก็ตามแม้จะยังอีกนานกว่าจะครบ 3 วัน แต่ตอนนี้มันคิดว่าหลิงเทียนสมควรเดินทางห่างตำหนักฟ้าลี้ลับไปไกลแล้ว ต่อให้จ้าวเติงคิดไล่ล่าไปก็ยากจะติดตามได้ทัน
หลังจากจ้าวเติงออกจากตำหนักหลัก มันก็ไปถามศิษย์สกุลจ้าวไม่กี่คนที่ทำหน้าที่จับตามองคนเข้าออกตำหนักฟ้าลี้ลับ
พอทราบทิศทางที่ต้วนหลิงเทียนจากไปคร่าวๆ และทราบว่าศิษย์สกุลจ้าวหลายคนก็ไล่ตามไปทางนี้ มันก็เหินร่างพุ่งออกไปทันใด
เพราะลูกชายมันสมควรไปทางนี้ด้วยเช่นกัน
