“แล้วนี่เจ้าไม่กลัวข้ากระจายข่าวเรื่องนี้ออกไปรึไง?”
ประกายเย็นเยือกหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาในลูกตาต้วนหลิงเทียน กล่าวถามออกไปเสียงเรียบ
“กระจายออกไป? ฮ่าๆๆ! คิดทำเช่นนั้น วันนี้เจ้าต้องรอดไปให้ได้ก่อน!”
จ้าวจี้หัวเราะเย้ยเยาะด้วยสีหน้าเหยียดหยาม “หลิงเทียนหนอหลิงเทียน…ศักยภาพพรสวรรค์ของเจ้าน่ากลัวจริงๆ หากเจ้าสามารถเติบโตได้อย่างไร้เรื่องราว วันหน้าเจ้าไม่พ้นต้องกลายเป็นตัวตนทรงอำนาจ ที่สามารถย่ำเหยียบไปได้ทั่วดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า! น่าเสียดายที่เจ้าไม่รู้ว่าโลกนี้สิ่งที่ไม่ควรที่สุดคือเป็นศัตรูกับข้า จ้าวจี้…เป็นเจ้าทำลายตัวเองแท้ๆ!!”
จ้าวจี้จ้อคำออกมาน้ำไหลไฟดับ จากวาจาคล้ายมันฟันธงไปแล้วว่าต้วนหลิงเทียนต้องตายแน่ๆ
“อ่า อยากให้ข้าตายก็ต้องดูว่าเจ้ามีปัญญาสามารถพอรึเปล่า…”
เห็นจ้าวจี้กล่าวออกมาอย่างมาดมั่น ลูกตาต้วนหลิงเทียนเรืองสว่างขึ้นมาวูบหนึ่ง กล่าวท้าทายออกไปเสียงเย็น
“ไม่ต้องห่วงไป! แต่ข้าไม่รีบร้อนฆ่าเจ้านักหรอก…ข้าจะให้เจ้าค่อยๆตายอย่างช้าๆ!!”
น้ำเสียงจ้าวจี้ยิ่งมายิ่งอำมหิตเย็นเยือก ปราณมารยังแผ่พุ่งออกมาจากร่างมากขึ้นทุกขณะ
ไม่ทันไรกลิ่นอายพลังของจ้าวจี้ก็แทบจะถมบรรยากาศ อาณาบริเวณคล้ายจะมืดดำลงทันใดเพราะปราณมารของมัน เบื้องหน้าต้วนหลิงเทียนปรากฏร่างแลดูเสมือนดั่งเทพปีศาจจุติลงมายังโลกหล้าอะไรทำนองนั้น
บึมมม!!
