มันฝึกฝนบ่มเพาะด้วยเคล็ดมารกลืนหยินจนในที่สุดก็ทะลวงผ่านมาถึงเซียนมนุษย์ขั้นต้นได้สำเร็จ พลังฝึกปรือก้าวข้ามหลิงเทียนที่มันเคียดแค้นเข้ากระดูกดำ!
ทว่าตอนนี้มันกำลังจะล้างแค้นได้แล้วแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับหยิบควักยอดศาสตราเซียนในตำนานอย่างตราผนึกมารออกมาเสียอย่างนั้น!
“ไฉนเป็นเช่นนี้ไปได้…หรือหลิงเทียนผู้นี้ ถูกฟ้าส่งมาสะกดข่มข้าโดยเฉพาะ?”
ใจจ้าวจี้เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมทั้งน้อยใจ ความรู้สึกของมันดั่งคำ ‘ฟ้าส่งจิวยี่มาเกิด ไฉนส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย’ ไม่มีผิด…
หลังจากเห็นสายตาของจ้าวจี้หันมามองตราผนึกมารในมือ ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นหวาดผวา ต้วนหลิงเทียนก็รู้ได้ทันทีว่าจ้าวจี้คงรู้แล้วว่าของในมือเขาคือ ตราผนึกมาร กล่าวถามออกไปด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้านึกออกแล้ว?”
“ทำไมตอนนี้เจ้าเงียบไปแล้วล่ะ? ไม่ใช่เจ้าบอกไว้ก่อนหน้าหรือว่าจะค่อยๆทรมานข้าให้ตายอย่างช้าๆ…แล้วก็ไม่ใช่ว่าเจ้าจะเชือดเนื้อเถือหนังข้าหมื่นชิ้นรึไง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเย้ยเยาะถามไป
เมื่อต้วนหลิงเทียนเปิดเผยตัวตนพร้อมหยิบชักตราผนึกมารออกมา สถานการณ์เรียกว่าเปลี่ยนแปลงไปดั่งพลิกฟ้าคว่ำดินกันเลยทีเดียว!
จ้าวจี้ที่เคยได้เปรียบตอนนี้หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ!
ต้วนหลิงเทียนที่ถูกชกจนบาดเจ็บเล็กน้อยเมื่อครู่ ตอนนี้เป็นคนคุมสถานการณ์ไว้หมดสิ้น
