“ข้ารู้มานานแล้วว่ารองจ้าวตำหนักจ้าวเติงกับผู้พิทักษ์ประคบประหงมเอาใจศิษย์น้องเล็กนัก มาวันนี้ข้าได้เห็นกับตาถึงได้เข้าใจว่ามากมายเพียงใด! นั่นสมควรเป็นยันต์เต๋าเทพเคลื่อนระดับสูงที่ผู้พิทักษ์มอบให้ศิษย์น้องเล็กติดตัวไว้เป็นแน่! เฮ่อ…ศิษย์น้องกลับเอามาใช้เล่นเช่นนี้…”
“ใช้ยันต์เต๋าระดับสูงเล่นอย่างไม่เสียดายแบบนี้ ช่างร่ำรวยยิ่ง!”
“เปรียบเทียบไปก็อิจฉาตายเปล่าๆ บางคนเกิดมาก็คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด มีทุกสิ่งให้หยิบสอยใช้งาน…ส่วนพวกเราก็ลำบากลำบนเลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะได้อันใดสักอย่าง…เฮ่อ ไถ่ถามโลกหล้าใช่ข้าไร้วาสนาหรือฟ้าล้ำเอียง?”
…
เหล่าศิษย์สกุลจ้าว ไม่มีใครคิดสักคนว่าจ้าวจี้จะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนมนุษย์…
นั่นเพราะศิษย์สกุลจ้าวทุกคนล้วนรู้ ก้นบึ้ง ของจ้าวจี้ดี…
ถึงแม้พรสวรรค์ของจ้าวจี้จะดี แต่ตอนนี้เต็มที่ก็เป็นได้แค่เซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญเท่านั้น…นับประสาอะไรกับเซียนมนุษย์! เอาแค่อริยะเซียนพวกมันยังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ!!
เพราะจากสามัญสำนึกของพวกมัน เรื่องพวกนั้นเป็นไปไม่ได้เลย!
หากจ้าวจี้ไม่ได้บ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดมารกลืนหยิน เรื่องราวก็คงเป็นไปตามสามัญสำนึกของศิษย์สกุลจ้าวว่าไว้…
น่าเสียดายที่จ้าวจี้บ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดมารกลืนหยิน หลังจากสังเวยสตรีไปมากมาย ดูดกลืนพลังหยินกับแก่นแท้โลหิตมาเต็มคราบ พลังฝึกปรือของมันจึงบรรลุถึงเซียนมนุษย์แล้ว…
