ไกลออกไปเบื้องหน้า ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนกำลังเร่งรุดเดินทางด้วยความเร็วสูง
คราวนี้เขาไม่คิดระงับปราณสุริยันแรกกำเนิดอะไร ใช้ออกด้วยความเร็วสูงสุดทันที
ด้วยความเร็วที่ทัดเทียมกับยอดฝีมือขอบเขตอริยะเซียนขั้นสูงสุด ทำให้ร่างต้วนหลิงเทียนไม่ต่างใดจากกระสุนปืนใหญ่ คนพุ่งทะลวงแหวกฟ้าไปด้วยความเร็วสูงล้ำ หมู่เมฆถึงกับปั่นป่วน สายลมอ่อนโยนกลายเป็นดุร้าย กวาดซัดออกไปทุกแห่งหนอย่างเกรี้ยวกราด!
มองจากเบื้องล่าง ด้านบนยังคล้ายมีถนนขาวเส้นหนึ่ง ตัดผ่านท้องฟ้าดิ่งลงใต้
ตำหนักเมฆาครามอยู่ทางทิศใต้…
‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ข้าเกิดความสงสารจนละเว้นคนที่คิดฆ่าข้าแบบนี้?’
คิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
หากเป็นก่อนหน้านี้เขาอาจจะรอให้ศิษย์สกุลจ้าวที่มีด่านพลังอริยะเซียนขั้นกลางเข้ามาใกล้ๆก่อน ค่อยลงมือฆ่าทีเดียว
อย่างไรก็ตามพอเห็นศิษย์สกุลจ้าวเหล่านั้นล้าหลังมาไม่ทัน และอริยะเซียนขั้นเชี่ยวชาญก็ทิ้งห่างมากแล้ว ไม่ทราบเพราะเหตุใดในใจบังเกิดความสงสารคนล้าหลังขึ้นมาวูบหนึ่ง เลือกที่จะฆ่าเพียงผู้ที่บุกเข้ามาใกล้มือทั้งหมดอย่างเดียว…
ส่วนศิษย์สกุลจ้าวที่บรรลุอริยะเซียนขั้นกลางเหล่านั้น เขาเพียงมองปรามด้วยสายตา และไม่ได้ลงมือฆ่าพวกมัน
หากเป็นก่อนหน้าใครคิดร้ายกับเขา คงฆ่าไม่มีละเว้นไปแล้ว
