ต้วนหลิงเทียนจดจำได้ว่าเมื่อ 2 ปีที่แล้ว จ้าวจี้คนนี้สมควรยังเป็นเพียงเซียนขัดเกลาขั้นกลางเท่านั้น…
ทว่าหลังจากนั้นไม่ทันครบ 2 ปีดี อีกฝ่ายกลับทะลวงด่านพลังจากเซียนขัดเกลาขั้นกลางมาจนถึงเซียนมนุษย์ขั้นต้น! ความก้าวหน้าช่างอัศจรรย์พันลึกอะไรเช่นนี้!!
ความเร็วในการก้าวหน้าของมัน กระทั่งเขาเองก็ไม่ทราบว่ามันไปฝึกฝนบ่มเพาะมาอีกท่าไหน นับว่าทำให้ตกใจไม่น้อยแล้วจริงๆ!
“ฮ่าๆๆๆ! หลิงเทียน…เจ้าคงคิดไม่ถึงสินะว่าจะเป็นข้า!?”
เมื่อเห็นสีหน้าอึ้งๆของต้วนหลิงเทียน จ้าวจี้ก็คิดว่าต้วนหลิงเทียนสมควรตกตะลึงพรึงเพริด ใจมันเต็มไปด้วยความสุขความยินดีนัก!
‘ยังไม่ทันถึง 2 ปี แท้ๆ แต่พลังฝึกปรือของมันกลับทะลวงจากเซียนขัดเกลาขั้นกลางถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ขั้นต้นได้…ดูเหมือนมันจะบังเอิญไปพบวาสนาปาฏิหาริย์อะไรมางั้นสินะ?’
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออก สีหน้าอึ้งๆด้วยความประหลาดใจเริ่มหายไป กลายเป็นความสงบเฉยเมย
“หลิงเทียนหนอหลิงเทียน…ข้าจ้าวจี้เฝ้ารอวันนี้มานานแล้ว! ทุกอย่างที่เจ้าทำกับข้าไว้ วันนี้ข้าจ้าวจี้จะให้เจ้าชดใช้ทั้งต้นทั้งดอก!!”
ลูกตาจ้าวจี้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน วาจาท้ายประโยคยังอำมหิตดุร้ายคล้ายเจียนคุ้มคลั่ง!
วันยังจดจำได้ไม่มีวันลืม วันนั้นที่ยอดเขาวังนภา ต้วนหลิงเทียนตบหน้ามันซ้ายทีขวาทีต่อหน้าผู้คนมากมาย ให้มันอับอายขายหน้าอย่างที่เกิดมาไม่เคยเจอมาก่อน
