และมันยังจดจำได้ดี ว่าโดนอีกฝ่ายฆ่าอย่างไรในแดนลับเซียน…มันยังใช้เวลาไปไม่ถึง 3 วันด้วยซ้ำกลับต้องถูกขับออกมาเป็นคนแรก! ยังกลายเป็นทุบทำลายสถิติครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์…เพียงแค่เป็นสถิติแสนอุบาทว์ที่ไม่อยากจดจำ!
ตอนนี้ความเคียดแค้นโกรธเกี้ยวชิงชัง คล้ายจะปะทุขึ้นมาจุกอยู่ในอกของจ้าวจี้ เสมือนภูเขาไฟเจียนระเบิดปะทุเต็มที!
“อ้อ ทบต้นทบดอกเลยหรือ?”
เผชิญหน้ากับจ้าวจี้ที่กลายเป็นดุร้ายอำมหิต ต้วนหลิงเทียนยังนิ่งไม่เปลี่ยน “ว่าแต่เจ้าจะให้ข้าชดใช้ยังไง?”
“ชดใช้ที่ว่าย่อมให้เจ้าตายเป็นธรรมดา! อย่างไรเสียเจ้าสามารถมั่นใจได้เลยว่าข้าจักมิปล่อยให้เจ้าตกตายโดยง่าย! ข้าจะค่อยๆทรมานเจ้าอย่างช้าๆ เชือดเนื้อเถือหนังเจ้าทีละชิ้นๆให้ครบหมื่นชิ้น! เฝ้ามองเลือดของเจ้าไหลออกไปจนหมดหยดสุดท้าย แล้วค่อยปล่อยให้เจ้าตาย!!”
ลูกตาจ้าวจี้แดงฉาน เปี่ยมลนไปด้วยความดุร้ายบ้าคลั่ง
“อ้อ จะให้ข้าตายนี่เอง…แต่เจ้าอย่าพึ่งหาว่าข้าดูถูกหรืออะไรเลยนะ เจ้ามีปัญญาทำแบบนั้นด้วยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มเย้ยออกมา สายตายังมองถามแบบเหยียดๆ
เขาไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่ทำกับจ้าวจี้แบบนั้น หากจ้าวจี้มันไม่โอหังวางท่าหาเรื่องสหายของเขาก่อนแล้วเขาจะลดตัวไปยุ่งกับมันแต่แรกทำไม?
มีคนในตำหนักฟ้าลี้ลับมากมาย หากต้วนหลิงเทียนอยากทุบตีทำร้ายผู้คนเล่นอย่างไร้เหตุผลจริงๆ ไฉนต้องจำเพาะเจาะจงกับจ้าวจี้?
