“เกิดอะไรขึ้นหรือเสี่ยวจิง?” เด็กหนุ่มถามอย่างงุนงง
“ไม่สนุกเลย เจ้าหาใช่เจ้าท่อนไม้ไม่ เจ้าท่อนไม้ไม่พูดมากอย่างเจ้าหรอก”
เมิ่งจิงยกมืออันโอบล้อมด้วยอัสนี ฟาดอีกฝ่ายกระเด็นไป
“น่ากลัวอ่ะ ข้าฆ่าเจ้าท่อนไม้ไปแล้ว”
ภาพตรงหน้าเมิ่งจิงค่อย ๆ พร่ามัว หนึ่งเส้นทางปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ไม่รู้เจ้าท่อนไม้จะเห็นข้าในมายาด้วยหรือไม่หนอ ฮิ ๆ”
เมิ่งจิงเก็บกระบี่ เดินออกจากดินแดนลับ ผมหางม้ากระเด้งกระดอนตามหลัง
เมิ่งจิงมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบเจียงผิงอัน จึงเดินมาถามเซี่ยชิง “องค์หญิง เจ้าท่อนไม้ออกมาแล้วหรือยัง?”
เซี่ยชิงส่ายหัว
เมิ่งจิงใช้มือน้อยกุมคาง ขมวดคิ้วแน่น “ไม่ถูกแล้ว เจ้าท่อนไม้ใจแข็งกว่าข้าอีก เขาควรออกมาเร็วกว่าข้าสิ”
เซี่ยชิงเองก็งุนงง จากนิสัยเจียงผิงอัน เขาควรฝืนสิ่งเย้ายวนออกมาได้เร็วสิ
แต่ครึ่งชั่วยามไปแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่ออกมา
หรือใจของเจียงผิงอันจะมิได้แข็งเท่านางคิด?
ข้างกันนั้น เฟิงอวี่เฉินในชุดคลุมสีทองกล่าวขึ้น “เจียงผิงอันฝึกฝนหนักเกินไป หัวใจจะไม่เสถียรก็เป็นธรรมดา มิเพียงเขาออกมาไม่ได้ อัจฉริยะสองในสามก็ออกมาไม่ได้ด้วย”
อันที่จริง เขาไม่เคยมองเจียงผิงอันในแง่ดี
