จ้าวเติงพยักหน้า “ความเร็วในการบ่มเพาะของเจ้าน่ากลัวเกินไป กระทั่งผู้ฝึกมารที่บ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดมารกลืนหยินก็ไม่แน่ว่าจะมีความเร็วในการบ่มเพาะถึงขนาดนี้!”
ได้ยินวาจานี้ของจ้าวเติง แม้จ้าวจี้จะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่หน้ามันก็ไม่เผยอาการอะไรออกมา
แม้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจะเป็นบิดาบังเกิดเกล้า แต่จ้าวจี้ก็ไม่กล้ากล่าวบอกว่ามันฝึกเคล็ดมารกลืนหยิน เพราะมันมั่นใจว่าทันทีที่บิดารู้เรื่องนี้ ไม่พ้นอีกฝ่ายต้องบังคับให้มันทำลายพลังฝึกปรือทิ้งทันที…
เพราะคนที่ฝึกฝนบำเพ็ญพลังด้วยเคล็ดมารกลืนหยิน ไม่เพียงแต่ภูมิภาคเบื้องล่างกระทั่งในภูมิภาคเบื้องบนยังเป็นศัตรูร่วมของผู้คน!
ในฐานะที่เป็นต้นกล้าของตระกูลเจิ้งที่จะเติบใหญ่เป็นไม้หลักในวันหน้า ไหนเลยปู่กับบิดาจะยอมให้มันเสี่ยงกับเรื่องนี้
“จี้เอ๋อ ลูกพ่อ!!”
ไม่ทราบทำไมหากแต่อยู่ๆสีหน้าของจ้าวเติงก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา
เห็นจ้าวเติงอยู่ๆก็ขึงขังจริงจัง ใจจ้าวจี้อดไม่ได้ที่จะลอบหวิวๆ ‘ไม่จริงหน่า หรือท่านพ่อสงสัยเรื่องมรดกสัตว์มารดึกดำบรรพ์ที่ข้าปั้นแต่งขึ้นมา…และสงสัยว่าข้าบ่มเพาะเคล็ดมารกลืนหยิน?’
หลังจากที่ทำความผิดมา ก็อดไม่ได้ที่จ้าวจี้จะมีอาการร้อนตัวอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตามหลังจ้าวเติงปริปากกล่าวคำ จ้าวจี้ก็พอได้ลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนบิดามันจะไม่ได้สงสัยเรื่องมนบ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดมารกลืนหยิน
