“ท่านพ่อ ในที่สุดท่านก็นึกถึงข้าได้ซะที…”
จ้าวจี้หัวเราะ
“ฮ่าๆๆๆ…สารเลวน้อยกู่ลี่นั่นกระทั่งหลับคงยังมิเคยฝันว่าเจ้าจักเป็นตัวแปรที่มิมีผู้ใดคาดคิดได้นอกเหนือจากมือดีของปู่เจ้า! กู่ลี่ให้คนตามเฝ้าจับตาดูเซียนมนุษย์ของสกุลจ้าวเรา ทว่ากลับไม่ได้ส่งใครมาจับตาดูเจ้า!!”
ยิ่งมารอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวเติงยิ่งกว้างขึ้น
“บางทีในสายตาของกู่ลี่ ข้ายังคงเป็นแค่ผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนนขัดเกลาไร้ราคา!”
จ้าวจี้กล่าวเย้ย
“เช่นนี้มิดีหรือไร ไม่เพียงแต่เจ้าจะหลอกมันได้ กระทั่งเจ้ายังทำให้ต้วนหลิงเทียนต้องประหลาดใจครั้งใหญ่…จี้เอ๋อลูก พ่อคราวนี้เจ้าจะได้ฆ่าหลิงเทียนกับมือล้างแค้นมันแล้ว…เจ้ามั่นใจหรือไม่?”
จ้าวเติงกล่าวถาม
“ท่านพ่อ ขอท่านโปรดวางใจ คราวนี้หลิงเทียนนั่นมันตายแน่!”
แววตาจ้าวจี้เผยประกายเย็นเยียบอำมหิต
“พ่อเชื่อในตัวเจ้า พ่อจะรอฟังข่าวดีอยู่ที่นี่!”
จ้าวเติงพยักหน้า
หลังจากนั้นไม่กี่วัน ก็ปรากฏร่าง 3 คนลอยล่องอยู่เหนือฟ้าสุดเขตตำหนักฟ้าลี้ลับ
คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา
ส่วนอีกด้านเป็นชายหนุ่มแลดูแข็งแกร่ง ข้างๆเป็นสตรีงดงามนางหนึ่ง
คนแรกสุดคือต้วนหลิงเทียน
สองคนหลังคือกู่ลี่กับหวางเฟยเซวียน
“เจ้าคิดไปคนเดียวจริงๆหรือ?”
