“อะไร? ให้คนของเราที่บรรลุเซียนมนุษย์ขึ้นไปรั้งอยู่ในตำหนัก?”
ได้ยินคำของจ้าวเติง สองตาจ้าวจี้เผยความแปลกใจไม่น้อย “ท่านพ่อ…รวมถึงท่านด้วย?”
“อืม”
จ้าวเติงพยักหน้าค่อยกล่าวออกด้วยสีหน้าอึมครึม “กระทำเช่นนี้ย่อมเป็นการบ่งบอกเรื่องหนึ่งชัดเจน…หลังจากผ่านไปเกือบสองปี พลังฝีมือของหลิงเทียนยามนี้ 8 ใน 10 ส่วนสมควรไม่กลัวผู้ที่อยู่ใต้ขอบเขตเซียนมนุษย์แล้ว! โชคไม่ดีที่ท่านปู่ของเจ้ามิอยู่ที่นี่…หาไม่แล้วด้วยเส้นสายของปู่เจ้า คิดใช้งานเซียนมนุษย์ที่กู่ลี่กับกู่ซืออวิ๋นไม่รู้จักคงมิยากเท่าใด”
“หลังจากที่กู่ลี่จัดการเรื่องนี้ ผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนมนุษย์ขึ้นไปของสกุลจ้าวเรา…ลำพังจะออกจากตำหนักฟ้าลี้ลับไปโดยไร้ร่องรอยก็เป็นเรื่องยากเย็นนัก นับประสาอะไรกับตามไปฆ่าหลิงเทียน”
กล่าวถึงตรงนี้สีหน้าจ้าวเติงก็เผยความหดหู่ออกมา เพราะมันไม่รู้จะทำอย่างไร
“ท่านพ่อ…เรื่องที่ข้าบรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์แล้ว…ท่านได้เอาไปบอกใครหรือยัง?”
จ้าวจีมองสบตาจ้าวเติงกล่าวถาม
“ยังไม่”
จ้าวเติงส่ายหัวไปอย่างไม่รู้ตัว หากแต่พอกล่าวจบคำ สองตาก็พลันทอประกายเรืองวูบขึ้นมาทันใด เพราะมันพึ่งเข้าใจความนัยคำถามของจ้าวจี้ พลันกล่าวออกดว้ยรอยยิ้มแสยะชั่วร้ายทันที “ลูกพ่อ! ข้ากลับลืมเจ้าไปได้อย่างไร! ตอนนี้เจ้าเป็นยอดฝีมือขอบเขตเซียนมนุษย์ขั้นต้นแล้ว คิดฆ่าหลิงเทียนเป็นอะไรที่ง่ายดายนัก!!”
