ะ เพื่อมิให้ตัวนางหลงมายา
ทัศนียภาพรอบข้างเริ่มเปลี่ยนแปลง และใต้ต้นกุ้ยในสวนแห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะหินพร้อมขนมอบมากมาย
และเมื่อเห็นเมิ่งจิง เขาก็แย้มยิ้มเอ่ยทัก “เสี่ยวจิง มากินขนมด้วยกันสิ”
ดวงตาของเด็กหนุ่มเจิดจรัสราวแสงตะวัน
“เจ้า… เจ้าท่อนไม้! ไม่สิ เจ้าไม่ใช่เจ้าท่อนไม้!”
เมิ่งจิงมองเด็กหนุ่มตรงหน้า จึงตระหนักว่าจุดอ่อนใหญ่หลวงที่สุดของนางหาใช่ขนมไม่
“มากินสักชิ้นสิ ที่นี่มีเพียงเราสอง ไม่มีผู้ใดมากวนหรอกนะ” เด็กหนุ่มกล่าวยิ้ม ๆ
“แต่ว่า…..”
เมิ่งจิงอยากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจิดจรัสบนใบหน้าเด็กหนุ่ม นางก็มิอาจเอ่ยปฏิเสธใด ๆ
รู้ทั้งรู้ว่าเป็นมายา แต่นางก็ปรารถนาสิ่งที่เกิดตรงหน้านี้เหลือเกิน
“กินสักชิ้นแล้วค่อยไปสิ” เด็กหนุ่มหัวเราะร่า
“ได้” เมิ่งจิงเดินไปหา
อีกที่หนึ่ง
จินหลินถูกบิดาพาเข้าสู่โถงบรรพชน
“จินหลินเอ๋ย จากวันนี้ไป เจ้าคือผู้นำตระกูลจิน จะได้ทรัพยากรฝึกฝนดีเลิศกว่าใคร และเมื่อถึงเวลา เจ้าก็จะสยบกายาคลั่งได้! นำชนเผ่าของเราสู่จุดสูงสุดในหมู่ผู้ฝึกกายา!”
จินหลินรู้ว่านี่คือมายา แต่มันก็คือสิ่งที่เขาปรารถนาในใจเป็นที่สุดเช่นกัน
เป็นผู้นำตระกูล นำชนเผ่าขึ้นเป็นกล
