“จ้าวคุนผู้นี้ไม่เหลวไหลไปหน่อยหรือ…คิดหลอกล่อให้หลิงเทียนไปประลองเป็นตายกับมันที่โถงเป็นตายด้วยการใช้วาจายั่วยุต่ำช้าแบบนี้?”
“นั่นสิ วาจาแบบนี้นับว่าต่ำช้าเกินไป…ถึงกับยกอ้างบิดามารดาผู้อื่นหมายให้หลิงเทียนรับคำท้า! ช่างน่ารังเกียจยิ่ง!!”
“หลิงเทียนสมควรเห็นเจตนามันชัดเจน ไม่มีทางหลงกลมันหรอก”
……
อย่างไรก็ตามเหล่าความคิดของเหล่าศิษย์ตำหนักฟ้าลี้ลับ คล้ายถูกลิขิตไว้แล้วว่าต้องผิดพลาด
หากจ้าวคุนเพียงกล่าววาจาหยามหยันหลิงเทียนเฉยๆ เจ้าตัวคงไม่คิดสนใจ…ทว่าไม่สนใจก็เรื่องหนึ่ง เรื่องรับคำท้าประลองเป็นตายก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง…ในเมื่อมันอยากตายนักเขาก็จะจัดให้!
ทว่ามันกลับกล้าลามปามหมิ่นหยามไปถึงบิดามารดาเขา!
มังกรทุกตัวล้วนมีเกล็ดย้อน ผู้ใดแตะต้องจับถูก ตาย!
บิดามารดาของต้วนหลิงเทียนก็เสมือนเกล็ดย้อนของเขา ซึ่งในสายตาเขาถือว่ามีค่ามากกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก ทว่าวันนี้กลับต้องมาถูกสวะตัวหนึ่งหยามหมิ่น?
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนยังอยากจะตบร่างมันแหลกในฝ่ามือเดียว!
ทว่าด้วยความมีเหตุผลก็ยังทำให้เขาสามารถสงบใจลงได้
หากเขาลงมือฆ่าจ้าวคุนแบบนั้น มันก็ผิดกฏของตำหนักฟ้าลี้ลับอย่างไม่ต้องสงสัยเลย และตอนนี้อาศัยพลังส่วนตัวก็ยากที่เขาจะต่อต้านหอคุมกฏของตำหนักฟ้าลี้ลับ
เช่นนั้นเขาจึงเลือกที่จะสงบอารมณ์
แน่นอนว่าความสงบที่ว่า เป็นการสงบมากแล้วสำหรับตัวเขาเอง
