“ข้าเข้าใจแล้ว”
หวางเฟยเซวียนพยักหน้ารับ และเตรียมที่จะกล่าวบอกหงกังให้หลีกทาง อย่าได้ขวางต้วนหลิงเทียนอีก
ทว่าหวางเฟยเซวียนไม่ทันได้กล่าวคำใด กลับมีคนเอ่ยวาจาเย้ยหยันออกมาพอดี “ทำไม? พวกเจ้าสองคนอยากทำสัญญาเป็นตาย และขึ้นมาประลองเป็นตายกับข้าด้วยรึไง?”
เจ้าของเสียงไม่ใช่ใครที่ไหนเป็น จ้าวคุน ที่พึ่งมาถึงโถงเป็นตาย!
วาจาที่มันกล่าวเห็นชัดว่าเจตนาพูดกับหวางเฟยเซวียนและหงกังที่ขวางทาง
“ศิษย์พี่หงกัง ท่านมั่นใจได้เลยว่าหลิงเทียนฆ่ามันได้แน่…พวกเราถอยไปกันก่อนเถอะ”
พอหวางเฟยเซวียนส่งเสียงไปกล่าวบอกหงกังจบคำ นางก็ฉุดลากหงกังออกไปอย่างดุดันโดยที่หงกังไม่ทันได้ตั้งตัว เปิดทางให้ต้วนหลิงเทียนเดินต่อท่ามกลางฝูงชน
“โฮ่! พวกเจ้าสนิทกันดีนี่!”
เมื่อเห็นหวางเฟยเซวียนกับหงกังรีบรุดจากไปทั้งคู่ จ้าวคุนก็แสยะยิ้มกล่าวเสียดสีออกมา มันคิดว่าทั้งคู่ล้วนหวาดกลัวมัน!
ผู้คนรอบๆ ก็คิดเหมือนมันเป็นธรรมดา
“ศิษย์น้อง…เจ้าบอกว่าหลิงเทียนสามารถฆ่ามันได้หรือ?”
หงกังที่ถูกมือบางๆหอบหิ้วมาราวลูกไก่ พอตั้งสติได้สองตาพลันทอแสงเรืองวาบ รีบส่งเสียงกล่าวถามหวางเฟยเซวียนทันที
“ศิษย์พี่อย่าได้ห่วงไป…หลิงเทียนมิใช่คนที่จะลงมือทำอะไรหากไม่มั่นใจ ข้าเชื่อใจเขาที่สุด!”
หวางเฟยเซวียนกล่าวรับประกันเป็นมั่นเหมาะ ทว่าพอกล่าวจบก็พึ่งรู้ตัวว่ากล่าวอะไรออกไป สีหน้าพลันแดงเรื่อขึ้นมาทันที…
