อย่างไรก็ตามถึงแม้จ้าวคุนอยากลงมือทุบตีผู้คนมากเพียงไหน แต่มันก็ต้องขออนุญาตจ้าวจี้ก่อน เพราะมีอีกฝ่ายมาด้วยแบบนี้ มันไม่สามารถข้ามหน้าข้ามตาทำอะไรเองได้
เมื่อเห็นว่าจ้าวจี้พยักหน้า ร่างจ้าวคุนก็ปะทุพลังออกมาทันใด มันย่ำเหยียบลงพื้นอย่างแรง ระเบิดพลังร้ายกาจขุมหนึ่งส่งร่างตัวเองพุ่งทะยานเข้าหาหงกังปานพายุซัด!
มันผ่านพ้นไปที่ใด แห่งนั้นบังเกิดเสียงแตกระเบิดของอากาศดังสนั่นไม่หยุด!
ฟู่ม! ฟู่ม! ฟู่ม!
…
จ้าวคุนคล้ายกับกลายเป็นพายุก็ไม่ปาน สายลมแรงซัดกวาดไปทั่ว เสื้อผ้าผู้คนโดยรอบกระพือสะบัดวุ่นวาย!
“ต่อหน้าศิษย์พี่จ้าวคุนที่บรรลุถึงอริยะเซียนแล้ว ต่อให้เป็นหงกังก็ยากที่จะรับมือไหว…”
“เหอะๆ…อย่าว่าแต่หงกังผู้เดียวเลย ให้อีก 3 คนกลุ้มรุมก็ยากที่จะรับมือศิษย์พี่จ้าวคุนได้”
“ศิษย์พี่จ้าวคุนลงมือเช่นนี้ พวกเราคงมิต้องลงมือทำอะไรแล้ว”
อีก 3 คนที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวจี้เริ่มกล่าวออกมาด้วยความสนุกสนาน แววตาแลดูเริงร่าคล้ายกำลังดูการแสดงหรรษา
“ศิษย์พี่หงระวังตัว!”
“ศิษย์พี่ระวัง!”
……
เมื่อเห็นว่าจ้าวคุนลงมือเคลื่อนไหว สีหน้าหวางเฟยเซวียนกับศิษย์อีก 2 คนของจูลู่ฉีหน้าเสียทันที ต่างเร่งกล่าวเตือนหงกังด้วยความเคร่งเครียด ทั้งแต่ละคนยังปะทุพลังสุดตัวหมายช่วยหงกังรับมือจ้าวคุน
