รู้เพียงแต่สตรีทั้งหลายที่ถูกมันจับไปไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตกลับมาได้ ทั้งหมดล้วนถูกสูบกลืนพลังหยินกระทั่งแก่นแท้โลหิตจนกลายเป็นซากศพแห้งเหี่ยวทั้งสิ้น…
ความชั่วร้ายและอาชญากรรมของมันต่ำช้าถึงขั้นที่สวรรค์ยังไม่อาจอภัยให้ได้!
และเพราะการกระทำอันเลวทรามต่ำช้าจนฟ้าไม่อาจอภัยนี้เอง ทำให้เคล็ดบำเพ็ญมารที่มารร้านตนนั้นบ่มเพาะฝึกปรืออย่าง ‘มารกลืนหยิน’ กลายเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว ทุกคนยังยกให้เป็นอวิชชาที่ชั่วร้ายและไร้มนุษย์ธรรมที่สุด!
กระทั่งเรื่องราวมันผ่านมาเนิ่นนานหลายปีแล้ว ทว่านามเคล็ดบำเพ็ญมารแสนชั่วร้ายอย่าง ‘มารกลืนหยิน’ ยังคงเล่าขานสืบต่อกันมาจนผู้คนรู้กันทั่ว…
เหล่าอาวุโสระดับสูงของตำหนักฟ้าลี้ลับแน่นอนว่าย่อมต้องเคยได้ยิน
ด้วยเหตุนี้สีหน้าท่าทางของทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เมื่อรับทราบว่าเคล็ดบำเพ็ญมารระดับสูงที่ฉีจิ้งฝึกปรือที่แท้กลับเป็นเคล็ดมารกลืนหยินในตำนาน!
“เสียสติไปแล้ว! พี่จูเสียสติไปแล้ว!!”
ในที่สุดเฉียนผิงเชิงจ้าววังเหลืองก็อดไม่ไหว ร้องโพล่งออกมาด้วยสีหน้าเจ็บปวด “ต่อให้ฝึกฝนเคล็ดมารกลืนหยินจนล้างแค้นได้แล้วจะอย่างไร? สุดท้ายกลับต้องกลายเป็นศัตรูของผู้คนทั่วหล้า! มันคุ้มค่ากันแล้วหรือ..กับเรื่องราวบาดหมางเล็กๆน้อยๆกับเฝิงปู่อี้?”
