“รอบที่สามคือการประลองยุทธ์จับสลาก แต่ไม่ต้องห่วงว่าเราจะได้เจอกัน เพราะการแข่งขันจะเลี่ยงมิให้อัจฉริยะจากเขตเดียวกันพบหน้า”
เมิ่งจิงพลันกุมคางครุ่นคิด “องค์หญิงพูดเยอะมาก แต่ข้าลืมไปแล้ว”
เจียงผิงอันยิ้มอ่อนใจ “เอาละ ฝึกฝนกันเถอะ”
“ไม่ล่ะ ข้าจะไปเล่นกับพี่หญิงอวิ๋นหวง ฮิ ๆ” เมิ่งจิงกระโดดลงจากเก้าอี้ เผ่นแผล็วออกไปอย่างรวดเร็วราวกระต่าย
นางในยามนี้ไร้แรงกดดันมากนัก และไม่ได้ฝึกฝนหนัก
แต่ผู้ฝึกตนมิต้องฝึกฝนตลอดเวลา พักผ่อนแล้วค่อยฝึกฝนก็เป็นการช่วยผ่อนคลาย
แต่เจียงผิงอันผ่อนคลายมิได้ แม้จะมีเซี่ยชิงคุ้มกัน เขาก็ยังเผชิญแรงกดดันมากมาย
อย่าว่าแต่ต้องติดสิบอันดับแรกคราวนี้ ในการแข่งขัน เขายังต้องสู้กับแคว้นหลิงไถด้วย
เขาไม่ชอบฝากชะตาไว้กับใคร หากคิดควบคุมชะตาตน ก็ทำได้เพียงแข็งแกร่งขึ้น
โลกหล้าผู้ฝึกเซียนมิได้สวยงาม มิใช่ว่าตนไม่ระรานใคร ก็จะไร้ผู้ใดระรานตน
หากผู้แข็งแกร่งไม่ชอบใจ พวกเขาก็ทำลายเมือง เข่นฆ่าชีวิตคนได้เป็นหมื่นแสนง่ายดายนัก
เจียงผิงอันเปิดถุงเก็บสัตว์ภูต ให้โอสถรวมวิญญาณกับเสี่ยวไป๋สิบเม็ด
