เสี่ยวไป๋บรรลุขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว ก่อนหน้านี้กินเพียงโอสถรวมปราณ แต่ยามนี้อาหารล้วนเป็นโอสถรวมวิญญาณ ทรัพยากรที่กินแต่ละวันมากกว่าที่ผู้ฝึกตนทั่วไปกินในรอบครึ่งปีเสียอีก
แต่เสี่ยวไป๋ก็ใช่กินเสียเปล่า มันมาถึงขั้นปลายขอบเขตสร้างรากฐาน พัฒนามิได้ช้าไปกว่าเจียงผิงอันเลย
เทียบกันแล้ว แมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราดูไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก
เจ้าตัวเล็กนี่กินดุเดือดกว่าเสี่ยวไป๋อีก แต่ดูจะไม่ได้อยู่ในขอบเขตใดชัดเจน ผู้ฝึกตนทั่วไปก็ฆ่ามันตายได้
จุดแข็งของมันอยู่เพียงที่พิษร้ายแรงยิ่ง
เจียงผิงอันซื้อพิษมาด้วยราคาเฉียดล้าน แมลงหมื่นพิษเจ็ดดารากินไปแล้วครึ่งหนึ่ง มิอาจทราบได้ว่ายามนี้พิษร้ายแรงขึ้นเพียงไร
หากมิใช่เพราะอ่างสัมฤทธิผล เจียงผิงอันคงเลี้ยงเจ้าตัวน้อยทั้งสองไม่ไหวจริง ๆ
หลังให้อาหารพวกมัน เจียงผิงอันก็แตะกำไลเขียวที่ข้อมือ
สิ่งนี้ หวังเหรินอาจารย์เขาให้ไว้ก่อนจากมา
เขาสื่อจิตกับกำไล แล้วหนังสือเล่มหนาสิบกว่าเล่มก็ปรากฏบนโต๊ะตรงหน้า
นี่คือประสบการณ์ที่อาจารย์เขาฝึกฝนมาเป็นพันปี และวรยุทธ์สำคัญบางส่วน
เจียงผิงอันพลิกอ่าน และเลือกหนังสือวรยุทธ์เล่มหนึ่งนาม ‘พิธีศพพายุทราย’
