“สมควรทำได้แล้ว”
จ้าวเติงพยักหน้า “อย่างไรก็ตามพ่อพยายามสื่อสารกับวิญญาณของมัน ทว่าพ่อมิได้รับการตอบสนองอันใดจากมันเลย…มิรู้ว่ามันจงใจเพิกเฉย หรือไม่อาจติดต่อสื่อสารกับพ่อได้จริงๆกันแน่”
“สื่อสารกับวิญญาณ?”
ลูกตาจ้าวจี้ลุกวาวขึ้นมาทันที
“ท่านพ่อ…ใช่ท่านหมายถึงการส่งเสียงผ่านสำนึกเทวะหรือไม่?” ในดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋านั้น หากบรรลุถึงขอบเขตเซียนแล้ว นอกจากส่งเสียงผ่านปราณ ยังมีวิธีการสื่อสารอีกวิธี…
หากยังไม่บรรลุขอบเขตเซียน สามารถสื่อสารเป็นการลับผ่านการส่งเสียงผ่านปราณแท้หรือพลังงานต้นกำเนิดเท่านั้น ทว่าหลังจากทะลวงผ่านมาถึงขอบเขตเซียน สามารถใช้พลังวิญญาณที่แปรเปลี่ยนเป็น ‘สำนึกเทวะ’ เพื่อสื่อสารกันได้
การสื่อสารประเภทนี้เรียกว่า ส่งเสียงผ่านสำนึกเทวะ และส่วนมากแล้วตัวตนในขอบเขตเซียนระดับสูงที่ใช้สำนึกเทวะคล่องแคล่วแล้ว ก็มักจะใช้วิธีการสนทนาแบบนี้พอๆกับส่งเสียงผ่านปราณแรกกำเนิด…
“ใช่”
จ้าวเติงพยักหน้าอีกครั้ง “ถึงแม้วิญญาณของมันยังอ่อนแอ แต่ไม่ควรส่งผลกระทบต่อการรับรู้เรื่องราวภายนอก…กระทั่งสมควรส่งเสียงผ่านสำนึกเทวะได้แล้ว”
คราวนี้หลังได้ฟังคำจ้าวเติง จ้าวจี้ไม่ตอบคำบิดาอะไร หากแต่หันกลับไปมองยังฉีจิ้งทันที
