ขณะเดียวกันสำนึกเทวะของมันก็แผ่ไปยังจิตใจของฉีจิ้ง เร่งส่งเสียงผ่านสำนึกเทวะไปทันที “ฉีจิ้ง เจ้าได้ยินข้าหรือไม่ ข้าคือจ้าวจี้แห่งตำหนักฟ้าลี้ลับ พวกเราเคยพบกันครั้งหนึ่ง”
อย่างไรก็ตามคำพูดที่จ้าวจี้ส่งเสียงผ่านสำนึกเทวะไปยังฉีจิ้ง กลับไร้ซึ่งการตอบสนองอันใดจากอีกฝ่าย
ทว่ามันไม่ล้มเลิกแต่เพียงเท่านี้
“ฉีจิ้ง ข้ารู้ดีว่าตอนนี้เจ้าสมควรฟื้นคืนสติ กระทั่งรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นรอบตัวเจ้าแล้ว…และเจ้าสมควรตระหนักได้ว่ายามนี้คฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องของเจ้าถูกทำลายลงไปด้วยน้ำมือของตำหนักฟ้าลี้ลับข้าเป็นที่เรียบร้อย…ข้ายังมั่นใจว่าเจ้าสมควรรู้เหตุผลการลงมือของตำหนักฟ้าลี้ลับของพวกเราดี…เคล็ดบำเพ็ญมารระดับสูง!!”
ถึงแม้ฉีจิ้งจะไม่ตอบสนอง หากแต่จ้าวจี้ยังส่งเสียงไปเรื่อยๆ
ขณะเดียวกันด้วยสำนึกเทวะที่แผ่ไปตรวจสอบอย่างละเอียดของจ้าวจี้ มันก็สัมผัสได้ทันทีว่ามีเสี้ยวหนึ่งของวิญญาณที่กระจัดกระจายของฉีจิ้งสั่นไหวไปเบาๆ
ทันใดนั้นมันก็ยืนยันได้ทันทีว่าฉีจิ้งฟื้นคืนสติแล้ว
“แล้วเจ้ารู้หรือไม่เล่าว่าตำหนักฟ้าลี้ลับของพวกเรารู้ได้อย่างไรว่านายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องอย่างเจ้ามีเคล็ดบำเพ็ญมารระดับสูงไว้ในครอบครอง?”
จ้าวจี้ยังคงส่งเสียงผ่านสำนักเทวะกล่าวกับฉีจิ้งอย่างไม่ลดละ
อย่างไรก็ตามคราวนี้เศษเสี้ยววิญญาณของฉีจิ้งไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ คล้ายระวังตัวไม่กล้ากระทำผิดพลาดเหมือนก่อนหน้า
