จ้าวจี้ย่อมสัมผัสได้ถึงอารมณ์รุนแรงที่แฝงมากับเสียงผ่านสำนึกเทวะได้ จึงกล่าวตอบกลับไปทันที “มันเรียกว่าหลิงเทียน และมีอาจารย์คนเดียวกันกับลี่เฟิง…หากเจ้าคิดล้างแค้นลี่เฟิง ข้าเกรงว่าเจ้าคงมิมีโอกาสแล้ว เพราะยามนี้ลี่เฟิงมันบรรลุถึงอริยะเซียนและจากภูมิภาคเบื้องล่าง ขึ้นไปหาอาจารย์มันที่ภูมิภาคเบื้องบนเรียบร้อย! อย่างไรก็ตามมิใช่เรื่องยากที่เจ้าจะล้างแค้นหลิงเทียน!!”
“ล้างแค้นหลิงเทียน? มิใช่ว่าพวกเจ้าเป็นคนตำหนักฟ้าลี้ลับเช่นเดียวกันหรือไร? เจ้าคิดปั่นหัวข้าเล่นงั้นเรอะ?”
ฉีจิ้งส่งเสียงค่อนแคะตอบกลับผ่านสำนึกเทวะ
“ก็จริงที่ข้ากับมันเป็นคนตำหนักฟ้าลี้ลับเช่นเดียวกัน…แต่ถึงมันจะเป็นคนของตำหนักฟ้าลี้ลับ ทว่ามันก็เป็นศัตรูของข้า! ยังเป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมโลกเดียวกันกับข้าได้! หากเจ้าคิดฆ่ามันระบายโทสะเพื่อแก้แค้นลี่เฟิง พวกเราสามารถร่วมมือกันได้…”
จ้าวจี้กล่าวตอบ
“ร่วมมือกับเจ้า ร่วมมืออย่างไร?”
ฉีจิ้งกล่าวถามผ่านสำนึกเทวะ น้ำเสียงแฝงอยากรู้อยากเห็นและรอฟังคำตอบอยู่ไม่น้อย
“ก่อนที่จะกล่าวถึงเรื่องร่วมือกัน ข้าต้องการทราบเรื่องหนึ่ง…เคล็ดบำเพ็ญมารที่เจ้าฝึกฝนบ่มเพาะ เป็นอวิชชาที่ใช้แนวทางอันชั่วร้ายไร้มนุษย์ธรรม หรือเป็นเคล็ดวิชาบ่มเพาะทั่วไปไม่ขัดต่อมโนธรรม…”
จ้าวจี้กล่าวถามออกมาอย่างจริงจัง เรื่องนี้สำคัญไม่น้อย และมันยังอยากรู้มาตลอด
