จ้าวเติงกล่าวถาม
“ครั้งต่อไปที่ข้าปิดด่านบ่มเพาะ สมควรทะลวงถึงเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญได้สำเร็จ!”
จ้าวจี้ประกาศออกมาอย่างมั่นใจ
“โอ!!”
สองตาจ้าวเติงลุกวาวสว่างจ้าขึ้นมาทันใด เร่งผงกหัวอย่างแรง “ไม่เลว! เจ้าสมควรทะลวงถึงเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญได้รวดเร็วกว่าเกาเผิงของวังนภาเสียอีก…ถึงแม้ยังมิอาจเทียบกับหลิงเทียนได้ แต่นี่ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว!!”
วาจาท้ายประโยคนั้นจ้าวเติงเผลอกล่าวออกไปอย่างไม่รู้ตัว
และทันทีที่มันพูดจบ มันก็รู้ตัวว่าพลาดแล้ว
แน่นอนว่ามันเห็นหน้าจ้าวจี้บิดเบี้ยวไปทันใด จึงเร่งกล่าวแก้ไขสถานการณ์ทันที “แต่หลิงเทียนนั่นก็มิอาจอยู่ได้นานนัก! ข้ามั่นใจว่าก่อนมาที่นี่เจ้าสมควรได้ยินเรื่องที่ท่านปู่ของเจ้าให้คำมั่นแล้วใช่หรือไม่? ครั้งนี้ท่านปู่ของเจ้าตัดสินใจลงมือด้วยตัวเอง ไม่แม้แต่จะถามความเห็นของข้าด้วยซ้ำ!”
“ตอนนี้พี่น้องทุกคนในสกุลจ้าวล้วนกำลังหาทางฆ่าหลิงเทียนให้เจ้าทั้งสิ้น!” กล่าวจบจ้าวเติงก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
ในใจของบิดามัน ตัวมันจ้าวเติงที่เป็นบุตรชาย…คล้ายจะมีความสำคัญน้อยกว่าหลานชายอย่างจ้าวจี้ ซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของมันเสียอีก…
อย่างไรก็ตามทั้งหมดจ้าวจินล้วนกระทำเพื่อจ้าวจี้ลูกชายคนเดียวของมัน จ้าวเติงแน่นอนว่าย่อมไม่คิดแข่งขันแย่งชิงความรักจากบิดากับลูกตัวเอง เพียงแค่น้อยใจไปบ้างบางครั้งเท่านั้น…
