หรงฟ่านพยักหน้า “ข้าไปหาซื้อของให้ท่านพ่อท่านแม่ใช้น่ะ”
“ฮัยยา…หรงฟ่านชีวิตเจ้านี่ดียิ่ง! ตอนแรกข้าคิดว่าฐานะของเจ้าจะตกต่ำลงเสียแล้วหลังนายน้อยฉีจิ้งตายตก แต่มิคิดเลยว่ายังยิ่งใหญ่ถึงขั้นคนคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องต้องออกมาตามหาเจ้าแบบนี้!”
หรงหงหัวเราะร่า
“ว่าอะไร?”
หรงฟ่านได้ยินถึงกับหลุดอุทานออกมาทันที ยังอดไม่ได้ที่จะถามสืบต่อด้วยความสงสัย “พี่หง…คนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องน่ะหรือ มาตามหาข้า?”
ความคิดแรกในหัวของหรงฟ่านคือ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้!
ในอดีตนั้นตอนที่มันติดตามรับใช้นายน้อยคฤหาสน์อย่างฉีจิ้ง แม้ฐานะของมันจะไม่สูงส่ง หากแต่ก็ไม่ได้ต้อยต่ำ ทำให้มีคนมากมายที่คอยประจบประจงมัน
อย่างไรก็ตามหลังดวงจิตนายน้อยถูกทำลาย วิญญาณแตกสลาย คนส่วนใหญ่ล้วนคิดว่านายน้อยของมันตกตายไปแล้ว มันจึงมิอาจมีหน้ามีตาเหมือนกาลก่อน…เรียกว่าแทบไม่มีใครให้ความสำคัญมันอีกเลย
สำหรับผู้ที่รู้ว่านายน้อยของมันยังไม่ตาย หากไม่ใช่ชนชั้นหัวกะทิของคฤหาสน์ ก็เป็นอาวุโสระดับสูง ก่อนเกิดเรื่องทั้งหมดก็ไม่มีใครเห็นหัวมันอยู่แล้ว หลังเกิดเรื่องแบบนี้ ยิ่งไปกันใหญ่!
เช่นนั้นทันทีที่หรงฟ่านได้ยินจากปากหรงหงว่ามีคนมาตามหามันแบบนี้ มันจึงรู้สึกว่าเรื่องราวผิดท่าทันที!
“ใครที่มาตามหาข้าหรือ แล้วพวกมันว่าไงบ้างเล่า?”
สีหน้าหรงฟ่านตื่นๆเล็กน้อย ยากจะบอกว่าตื่นเต้นยินดีหรือหวาดกลัว
