“มิรู้ว่าเป็นใครนะ…นอกจากจะถามหาเจ้าแล้วก็ไม่ได้บอกอะไรอีก พวกมันมากัน 5 คนน่ะ”
หรงหงตอบ
“5 คนงั้นเหรอ?”
สีหน้าหรงฟ่านเปลี่ยนไปร้ายแรง
มี 5 คนที่อ้างตัวว่าเป็นคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องมาตามหามัน…
จังหวะนี้หากมันยังไม่รู้สึกว่าสมควรมีปีศาจ ชีวิตที่อยู่มาหลายปีคงไร้ค่ายิ่งกว่าชีวิตสุนัข…
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่คนส่วนใหญ่คิดว่านายน้อยของมันตกตายไปแล้วเลย ต่อให้นายน้อยของมันมีชีวิตอยู่ก็เป็นไปไม่ได้ที่คนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องจะมาตามหามันถึงบ้านเกิดแบบนี้
หากมีสิ่งใดผิดปกติสมควรมีปีศาจ!
“เฮ่ เจ้าเป็นอันใดไป มีเรื่องอะไรหรือไม่?”
เมื่อเห็นว่าอยู่ๆสีหน้าหรงฟ่านก็เปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึม หรงหงก็ตกใจไม่น้อย อดถามออกมาด้วยความเป็นห่วงเสียไม่ได้
“ไม่มีอะไรหรอก….”
หรงฟ่านส่ายหัว ค่อยหันไปมองหรงหง้วยสีหน้าจริงจัง กล่าวออกเสียงเข้ม “พี่หง เรื่องที่เจอข้าวันนี้อย่าได้บอกใครเด็ดขาด…โดยเฉพาะผู้ที่อ้างตัวว่ามาจากคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง! เรื่องนี้พี่หงต้องจำไว้ให้มั่น!!”
หลังกล่าวจบหรงฟ่านก็เร่งรุดจากไปทันที
แน่นอนว่าแทนที่จะกลับไปยังเมืองถัวเฟิง หรงฟ่านเลือกที่จะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องแทน เพราะมันรู้สึกว่าเรื่องราวมีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้ว!
และเมื่อมาถึงพื้นที่ใกล้ๆคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง หรงฟ่านก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศในคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องมันแตกต่างไปจากเดิม สมควรมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นจริงๆ!
