ผู้เฒ่าหั่วพยักหน้ารับ ในแววตาเผยประกายลี้ลับขึ้นมาค่อยกล่าว “มหาเวทย์กลืนกินเป็นเวทย์พลังอันน่าสะพรึงกลัวในบรรดาเวทย์พลังทั้งหลายของแดนสวรรค์ มันยังถือเป็นเวทย์พลังระดับสูงสุด! ผู้ที่มีมันในครอบครองยังเป็นหนึ่งในจ้าวผู้อยู่เหนือของแดนสวรรค์! พลังอำนาจของคนผู้นั้นยังติด 1 ใน 3 ตัวตนอันน่าพรั่นพรึงของแดนสวรรค์”
สวรรค์ช่วย!
สิ้นคำของผู้เฒ่าหั่ว ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
มหาเวทย์กลืนกินเป็นเวทย์พลังระดับสูงสุดในแดนสวรรค์?
อีกทั้งผู้ที่ครอบครองมหาเวทย์กลืนกินยังเป็นจ้าวผู้อยู่เหนือในแดนสวรรค์?
และในบรรดาแดนสวรรค์ทั้งมวล พลังอำนาจของตัวตนผู้นั้นยังติด 3 อันดับแรกงั้นหรือ?
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่มีข้อมูลมากพอให้รู้ว่าที่แท้มันยอดเยี่ยมถึงเพียงใด แต่ข้อมูลเหล่านี้เสมือนระเบิดห่าใหญ่ที่กระหน่ำลงมาในหัวเขาไม่มีผิด
“อีกทั้งยังลือกันว่า ปฐมเวทย์กลืนกินนั้นมันมาจากมหาเวทย์กลืนกิน…และผู้ที่สร้างมันขึ้นมาก็เป็นตัวตนอันทรงพลังคนเดียวกัน”
ในขณะกล่าวถึงตัวตนอันทรงพลังที่ว่า สีหน้าท่าทางของผู้เฒ่าหั่วยังเผยความนับถือเลื่อมไสไม่น้อย
“ข้าไม่คิดเลยจริงๆ…ปฐมเวทย์กลืนกินที่ข้าได้รับสืบทอดมา จะมีความเป็นมาน่ากลัวแบบนี้”
ต้วนหลิงเทียนระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่
