ละบอกว่าต้องการติดเงินไว้ก่อน ผมไม่เอาด้วย จึงบอกเขาไปว่าถ้าไม่มีเงินก็ไม่ต้องดื่ม เขาคงแค้นใจ ไม่อย่างนั้นจะทำเรื่องเลวร้ายอย่างการวางยาพิษในเครื่องดื่มร้านผมได้ยังไง? เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ซูเปอร์มาร์เก็ตของผมก็เปิดต่อไม่ได้ รู้ไหมครับว่าผมเสียรายได้ไปตั้งเท่าไหร่!?”
“อย่าให้ฉันออกไปได้นะ!” หวงจงรู้ว่าเขาคงหนีไม่รอดแล้ว เขาจึงตวัดสายตามองไช่ไห่เหยียน และพูดคาดโทษ
ไช่ไห่เหยียนอุ้มหวงเสวี่ยลี่ผู้เป็นลูกสาวอยู่ในอ้อมแขน เธอตัวสั่นไปหมด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกำลังกลัวหรือกำลังเสียใจกันแน่
เฝ่ยไป๋ลู่เดินมาขวางเบื้องหน้าไช่ไห่เหยียน บังสายตาอันดุร้ายของชายคนนั้น และพูดอย่างใจเย็นขณะมองหญิงวัยกลางคนด้วยดวงตากระจ่างใส “อย่ากลัวเลยค่ะ พอคุณออกไปจากที่นี่แล้ว ก็ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกสาวนะคะ ฉันรับประกันว่าเขาจะไม่มีโอกาสไปหาคุณอีกในอนาคต”
ไช่ไห่เหยียนมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างว่างเปล่า “จริง… จริงเหรอ?”
“จริงค่ะ” เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้า หวงจงทำให้ผู้คนในคุกขุ่นเคืองด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีและความใจแคบของเขา เมื่อประกอบกับนิสัยชอบสูบบุหรี่และดื่มเหล้า คนคนนี้จะต้องตายด้วยการเจ็บไข้อยู่ในคุก และจะไม่มีโอกาสได้ล้างแค้นไช่ไห่เหยียนกับลูกสาวของเธอแน่นอน
ความชั่วย่อมตอบแทนด้วยความชั่ว*[2] และคนอย่างหวงจงมักมีจุดจบไม่สวยนัก
ไช่ไห่เหยียนหลั่งน้ำตาออกมา ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวตรงหน้าถึงพูดจาหนักแน่นเพียงนี้
