ัยที่แตกต่างกันไป บางคนทำท่าว่าตนเหนือกว่าคนอื่น ๆ ดูถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ทำงานตรากตรำระดับรากหญ้า เพียงเพราะตนมีความรู้สูงกว่า และพวกเขาก็แค่รอรับผลประโยชน์ รอใช้ประโยชน์จากเงินอุดหนุนของรัฐบาลเท่านั้น
แต่แน่นอนว่าก็ยังมีปรมาจารย์บางคนที่มีนิสัยเป็นมิตร เช่น เฝ่ยไป๋ลู่ ปรมาจารย์เช่นเธอ พวกเขายินดีต้อนรับ
“โอ้ ยังไงก็ตาม ตระกูลเวินจะจัดงานเลี้ยงที่เมืองเจียงในอีกไม่กี่วัน คุณเฝ่ย คุณยังวัยรุ่น อยากไปร่วมสนุกด้วยไหมครับ?”
ตระกูลเวินส่งคำเชิญมาหลายฉบับ ผูเหมี่ยวเองรู้ว่าคุณชายสามเวินที่มาจากกรุงปักกิ่งเป็นคนจัดงานเลี้ยงนี้ จึงมีเด็กมากพรสวรรค์หลายคนมาเข้าร่วม เฝ่ยไป๋ลู่ยังเด็กอยู่ ดังนั้นงานเลี้ยงนี้น่าจะเป็นประโยชน์กับเธอแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นการหาเพื่อน หรือขยายเครือข่ายธุรกิจอย่างไร้ขอบเขต โดยที่ไม่มีอันตรายใด ๆ
เฝ่ยไป๋ลู่ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และตอบว่า “ไม่…”
ทว่าก่อนเธอจะได้พูดปฏิเสธ ผูเหมี่ยวก็ยัดจดหมายเชิญใส่มือเธอเสียก่อน
[1] เขตหนานกั่ง คือ เขตทางตะวันออกเฉียงใต้ของไทเป ประเทศไต้หวัน
[2] ความชั่วย่อมมีความชั่วตอบแทน ตรงกับคำว่า ทำชั่วได้ชั่วในภาษาไทย
