เมื่อเห็นเจียงผิงอันอยู่ในอ้อมแขนเซี่ยชิง เมิ่งจิงก็อารมณ์ไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
โจวเฟิงยืนนิ่งกับที่ กำมือแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่น
เขารู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอีกครั้ง
“นังนี่! สมควรถูกลดขั้นแล้ว เจ้าคู่ควรเป็นจักรพรรดิด้วยหรือ? ฝันไปเถอะ!”
“เพื่อขยะชิ้นเดียว เจ้ากล้าตบข้า”
“อยากได้ผลงานจากศึกที่เกาะเทวะเพื่อกลับนครหลวง? เหลาจื่อจะไม่ให้เจ้าสมหวังแน่!”
“อย่าให้ข้าเจอเจียงผิงอันในการประชันเชียว! หาไม่ ข้าจะให้เขาตายอย่างไร้ที่ฝัง!”
โจวเฟิงมิได้ตามพวกเซี่ยชิงไป แต่จากไปอย่างแค้นเคือง
เขาไม่เคยถูกเหยียดหยามเพียงนี้นับแต่ยังเล็ก และต้องล้างแค้นเอาคืน
ในเมื่อที่นี่ไม่ต้อนรับ เขาไม่อยู่ก็ได้
ด้วยฝีมือของเขา ไปเข้าร่วมกับเมืองใดก็มีแต่จะได้รับการดูแลให้ค่า มิใช่หยามเหยียดกัน
เขาอยากเข้าร่วมการแข่งขันให้เมืองอื่น แล้วจงใจหมายหัวเซี่ยชิงในการแข่งขันเพื่อเอาคืน
“พี่หญิง โจวเฟิงไปแล้วขอรับ”
เจียงผิงอันชำเลืองเหลือบหลัง เห็นว่าโจวเฟิงไม่ได้ตามมา
“ไม่เป็นไรหรอก ขอเพียงน้องชายอารมณ์ดีก็พอ มิใช่ว่าตำแหน่งเข้าแข่งขันจะเป็นของน้องชายแล้วหรือ?”
เซี่ยชิงกล่าวยิ้ม ๆ
