ได้ฟังคำของหวางเฟยเซวียนต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้ารับ ก่อนที่จะกล่าวออก “งั้นพื้นที่มรดกเวทย์พลังที่เจ้ากำลังจะพาข้าไป ต้องมีระดับสูงกว่าที่เจ้าพบกับหลิวเจี้ยนงั้นสิ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามไปอย่างนั้น เขาเองก็รู้คำตอบดีแก่ใจ
เพราะสุดท้ายแล้วที่ๆกำลังจะไป หลิวเจี้ยนก็ถึงกับพลาดพลั้งตกตาย!
และหลังจากที่หลิวเจี้ยนตายตก หวางเฟยเซวียนก็ไม่ได้รับสืบทอดเวทย์พลังอะไรมา นั่นหมายความว่านางคนเดียวไม่อาจผ่านบททดสอบได้..
“อื้อ”
หวางเฟยเซวียนพยักหน้ารับ
“แล้วจากการประเมิน เจ้าคิดว่าที่นั่นสมควรเป็นมรดกเวทย์พลังระดับใด?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
หวางเฟยเซวียนโค้งคิ้วครุ่นคิดพักหนึ่ง ค่อยกล่าวตอบด้วยใบหน้าจริงจัง “สมควรเป็นเวทย์พลังระดับกลางแน่นอน…กระทั่งยังถือเป็นเวทย์พลังระดับกลางที่ยอดเยี่ยมไม่ธรรมดา”
“นับว่าเจ้ามีโชคนักที่ได้พบมรดกเวทย์พลังระดับกลางถึง 2 แห่ง”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะ
หลังจากนั้นคล้ายมีบางอย่างกวนใจต้วนหลิงเทียนเล้กน้อย เขาจึงกล่าวออกมาอีกครั้ง “มีคำกล่าวที่ว่า พี่น้องสนิทกันบัญชียังต้องโปร่งใส…ในเมื่อพวกเรามีพื้นที่มรดกเวทย์พลังกันคนละที่เช่นนั้นจะแบ่งกันอย่างไร แล้วพื้นที่มรดกเวทย์พลังที่พวกเราพบในวันหน้าจะแบ่งกันอย่างไร…ผลัดกันดีหรือไม่?”
“ส่วนตอนนี้ก็เอาแบบนี้ก่อนเป็นไง พื้นที่มรดกเวทย์พลังที่ข้าพบเมื่อ 3 วันก่อนก็เป็นของข้า ส่วนที่เจ้าพบก็เป็นของเจ้า?”
