“อ้าว? หมอกหายไปแล้วหรือ?”
พอหันกลับมา ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าหมอกขาวแดงก่อนหน้าได้หายไปแล้ว ทว่าพอมองไปเบื้องหน้า กลับเห็นเป็นผนังผาแห่งหนึ่ง อีกทั้งไม่เพียงแต่จะปิดกั้นด้านหน้า แต่ในนี้เสมือนเป็นถ้ำมหึมาแห่งหนึ่ง ไร้ทางไปไหนทั้งสิ้น
“ทางตัน?”
ต้วนหลิงเทียนอึ้งไม่น้อย เมื่อพบว่าตัวเองคล้ายอยู่ในถ้ำมหึมาไร้ทางออกแห่งหนึ่ง
เนื่องจากระดับน้ำของมวลพลังเหลวสีขาวกำลังเพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็วสูง จนบัดนี้มันก็ล้นตลิ่งแล้ว คิดย้อนกลับไปยังอุโมงค์มืดมิดที่เขาเข้ามาก็สายเกินกาล เพราะมวลพลังเหลวมันสูงท่วมไปแล้ว จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะย้อนกลับเข้าไป!
ในเมื่อไร้ซึ่งหนทางให้ย้อนกลับ ซ้ายขวาหน้าหลังด้านบนก็เป็นผนังผาไร้ทางไป ที่พอเป็นช่องก็ดันมีมวลพลังเหลวนั่นทะลักลงมาไม่หยุด…หรือจะให้เขารอความตายอยู่ตรงนี้?
ครึ่ก! ครึ่ก! ครืด!!
……
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังกังวลใจด้วยไม่เห็นหนทางที่จะไปต่อ เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นเหนือศีรษะ
ฟังจากเสียงที่ดังเข้าหูแล้ว ต้วนหลิงเทียนบอกได้ทันทีว่าไม่ใช่เสียงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ!
ต้วนหลิงเทียนเร่งเงยหน้าขึ้นไปชมดูทันที และเขาพบว่า…สูงขึ้นไปมีช่องทางหนึ่งกำลังเลื่อนเปิดออก มองไปราวกับช่องลมเล็กๆ ขนาดน่าจะพอให้คนๆหนึ่งลอดผ่านไปได้!
อีกทั้งยังมีแสงไฟสาดส่องออกมาจากด้านใน คล้ายกำลังชี้ทางสว่างให้ต้วนหลิงเทียนเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น
