อันที่จริง วิ่ง 7 วัน 7 คืนรอบเสา ให้ได้อย่างต่ำล้านรอบก็ไม่นับว่าเหลือบ่ากว่าแรงอะไรสำหรับเขา…
ทว่าในระหว่างที่วิ่งนั้นสิ่งที่เคี่ยวกรำจิตใจที่สุดก็คือความเบื่อหน่าย หากไม่มีความพยายามและอดทนล่ะก็ คงยากที่จะกระทำได้…
“วิ่งก็วิ่งสิ!”
สูดลมหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนกู่ร้องให้กำลังใจตัวเองออกมา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปกดกลไกที่ยื่นออกมาบนเสา เพื่อเปิดอาคมนับรอบและจับเวลา
ด้วยโคจรใช้ออกด้วยปราณสุริยันแรกกำเนิดขณะวิ่ง ทำให้ความเร็วของเขานับว่าสูงนัก เพียงพริบตาก็สามารถวิ่งวนรอบเสาได้หลายรอบ!
ช่วง 3 วันแรกต้วนหลิงเทียนยังสามารถรักษาระดับความเร็วในตอนต้นเอาไว้ได้
ในวันที่ 4 แม้จะเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ต้วนหลิงเทียนก็พยายามปลุกเร้ากระตุ้นตัวเอง จนยังมีความเร็วสูงอยู่ ทว่าก็ช้ากว่า 3 วันแรกอย่างเห็นได้ชัด
‘ตอนนี้ข้ามาถึงบททดสอบที่ 7 แล้ว อีกแค่ 2 บททดสอบก็จะได้รับเวทย์พลังระดับสูง…หากไม่ผ่านบททดสอบนี่ แล้วที่ผ่านมาไม่เสียเปล่ารึไง?’
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็พยายามเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง
อย่างไรก็ตามการปลุกเร้าแรงใจให้ฮึกเหิมครั้งนี้ก็อยู่ได้แค่วันเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะกลับไปเบื่อหน่ายและหงุดหงิดอีกครั้ง
3 วันสุดท้ายนับว่าเป็นช่วงเวลาหฤโหดที่สุดสำหรับต้วนหลิงเทียนจริงๆ
เขายังคิดไปว่าบททดสอบระดับที่ 7 นี่ช่างยากเย็นเหนือกว่าทุกบททดสอบที่ผ่านมาเสียอีก
