“ในประวัติศาสตร์ของตำหนักฟ้าลี้ลับของพวกเรา ครั้งหนึ่งเคยมีกลุ่มยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่เป็นดั่งกลุ่มจตุรเทพในยุคนั้น ในกลุ่มบรรลุเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญ 3 ส่วนหนึ่งในนั้นยังพึ่งตัดผ่านถึงเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุด…ทว่ากลุ่มนั้นยังมิอาจต้านรับเหล่าสัตว์ร้ายที่บุกมาพร้อมกับราชาได้…ทำให้ถูกฆ่าล้างยกกลุ่ม! ภายใต้การถาโถมของทัพสัตว์ร้ายนับพัน พวกมันฆ่าได้แค่มิกี่ร้อยเท่านั้นก่อนที่จะตายตก!”
จูลี่ฉีกล่าวออกมารวดเดียวจบ
ซูด! ซูด! ซูด! ซูด! ซูด!
……
พอวาจาของจูลี่ฉีดังจบคำ เหล่าศิษย์ที่สนใจฟังอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ
“เป็นพื้นที่มรดกเวทย์พลังอันใดกันแน่? ไฉนถึงได้น่ากลัวนัก..แค่บททดสอบแรกยังโหดขนาดนี้แล้ว!?”
“ช่างหฤโหดยิ่ง”
“ถึงพลังฝีมือของหลิงเทียนจักร้ายกาจ แต่ก็แค่เซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดคนหนึ่ง…หากต้องเผชิญหน้ากับกองทัพสัตว์ร้ายเช่นนั้น เกรงว่าจัก 9 ตาย 1 รอด!”
“หากเป็นพื้นที่มรดกเวทย์พลังระดับสูงทั่วไป ด้วยพลังฝีมือของหลิงเทียนคงสามารถบุกผ่านได้…แต่พื้นที่มรดกเวทย์พลังระดับสูงขนาดนี้ น่ากลัวว่าคงมิใช่อันใดที่เขาจะผ่านมันได้!”
“พื้นที่มรดกเวทย์พลังมีบททดสอบน่ากลัวถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเวทย์พลังที่อยู่ในนั้นมิเลิศล้ำสะท้านฟ้าเลยหรือ…เพียงคิดก็น่าตกใจแล้ว!”
“ย่อมเป็นธรรมดาที่เวทย์พลังในนั้นจักมิธรรมดา แต่ทว่าให้ไม่ธรรมดาเพียงใด ก็ไม่มีผู้ใดสามารถสืบทอดได้!”
