ต้วนหลิงเทียนที่หยุดเคลื่อนไหวและยืนนิ่งอีกครั้ง คราวนี้แทนที่จะหัวเสียเขากลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “ที่แท้ที่นี่ก็คือบททดสอบที่ 2…ปีศาจเฒ่านั่นฉลาดนัก! หากไม่ใช่เพราะข้าเปิดใช้ม่านตาพิสดารข้าคงไม่รู้ตัว!!”
“ที่คิดว่าเดินลึกลงมา 20,000 ลี้ ที่แท้ยังห่างจากผิวดินแค่ราวๆ 1,000 ลี้เท่านั้น ทั้งหมดเป็นเพราะค่ายกลบัดซบนั่น!!”
เนื่องจากในอุโมงค์มันมีแต่ความมืดมิดและไร้กระแสพลังผันพวน จึงยากที่ต้วนหลิงเทียนจะรู้ตัวว่ากำลังเดินวนเวียนอยู่ในค่ายกลมายาอันแยบคายชุดหนึ่ง!
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาใช้ออกด้วยม่านตาพิสดาร และทำการจดจำรายละเอียดทั้งหมดในอุโมงค์ เขาจึงพบว่าร่องรอยทั้งหลายผ่านไปพักหนึ่งกลับละม้ายคล้ายกัน! ทำให้เขาพบว่าเขากำลังเดินวนเวียนอยู่ในทางเส้นเดิมตลอดเวลา!!
เพราะค่ายกลมายานี้มีระดับสูงเกินไป ปกปิดดีเกินไป จึงไร้กระแสพลังผันผวน!!
“ค่ายกลมายานี่สมควรเป็นบททดสอบที่ 2..”
สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบใจรอบหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็เริ่มเปิดใช้ม่านตาพิสดารเต็มกำลัง มองไปรอบๆกาย
หากคิดทำลายค่ายกล จำต้องหาแก่นกลางอันเป็นจุดศูนย์รวมพลังของค่ายกลหรือที่เรียกกันว่า ‘ตาค่ายกล’ ให้พบ! และการจะหาสิ่งนั้นได้ จำต้องใช้ม่านตาพิสดาร!!
