เพราะตอนที่เขาฟันกระบี่ใส่ม่านพลังของรูปปั้นตัวเขื่องนั่น กลิ่นอายพลังของมันก็ตกฮวบลงทันที แถมม่านพลังนั่นก็อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด
และมนุษย์ศิลาเบื้องหน้าก็คล้ายคลึงกัน หลังจากที่ผิวชั้นนอกของมันแตกและสลายไป กลิ่นอายพลังของมันก็ลดฮวบลงเหมือนกันไม่มีผิด!
ปงงง!!
ต้วนหลิงเทียนพุ่งฝ่ามือกระแทกเข้าร่างมนุษย์ศิลาอย่างจัง ปราณสุริยันแรกกำเนิดคล้ายสายธารเชี่ยวทะลักเข้าร่างของมนุษย์ศิลาอย่างเกรี้ยวกราด!
ร่างมนุษย์ศิลาสะท้านไปทันใด มันคล้ายคิดต้านทานแข็งขืน หากแต่ดิ้นรนได้ครู่หนึ่งก็ไร้ประโยชน์ สุดท้ายปราณสุริยันแรกกำเนิดก็ทำลายพลังในร่างของมันจนหมดสิ้น!
สุดท้ายร่างมนุษย์ศิลาก็แตกตัวกลับกลายเป็นก้อนหินอีกครั้ง…
อย่างไรก็ตามคราวนี้ก้อนหินที่หล่นร่วงลงมา ไม่ทันถึงพื้นก็สลายกลายเป็นละอองคลี…ถูกปราณสุริยันป่นปี้จนเป็นผง!
ผงศิลาหล่นร่วงตกพื้นกลมกลืนไปกับพื้นโถง
ฉากนี้เซียวตุนที่ชมดูอยู่อดไม่ได้ที่จะอื้ออึง “จะ…จบแล้วหรือ?”
อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมาสีหน้าของมันก็แปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง เนื่องจากสำนึกเทวะของมันตรวจพบการสั่นสะเทือนของความว่างเปล่าอีกครั้ง!
หลังจากที่มนุษย์ศิลาถูกทำลาย ความว่างพลันสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกรอบ!
“มนุษย์ศิลานั่นตายแล้ว…หรือยังมีบททดสอบอันใดที่ยากกว่านี้อยู่อีก?”
คิดถึงจุดนี้เซียวตุนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
