โชคดีนักที่วันนี้มันมากับต้วนหลิงเทียน หาไม่แล้วต่อให้มีผู้ช่วยอีกสัก 2 คน เกรงว่าคงยากจะทำอะไรมนุษย์ศิลาตัวเขื่องนั่นได้!
“มรดกเวทย์พลังกำลังจะปรากฏออกมาแล้ว…หากข้าเดาไม่ผิดมันสมควรเป็นเวทย์พลังสายป้องกัน”
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวขึ้นมา เสียงนั่นก็ดังเข้าหูเซียวตุนชัดเจน
มรดกเวทย์พลังกำลังจะปรากฏออกมาแล้ว?
เวทย์พลังสายป้องกัน?
“ที่ใดกัน?”
พอได้ฟังเซียวตุนก็แผ่สำนึกเทวะออกไป ทั้งหันรีหันขวางมองไปรอบๆทันที และไม่นานมันก็พบว่า ณ จุดที่ความว่างกำลังผันผวนอยู่นั้น กลางอากาศเริ่มปรากฏรอยแยกหนึ่งขึ้น!
ครู่ต่อมา รอยแยกที่ว่าก็เริ่มฉีกกว้างขึ้น หลังจากนั้นก็มีป้ายศิลามหึมาแผ่นหนึ่งหล่นร่วงลงมาจากรอยแยกดังกล่าว ก่อนที่จะไปตกลงไปตั้งบนพื้นโถงเหยียนเทียนดังตึง!
“เจ้าไปจดจำมันเถอะ…ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้”
หลังจากกล่าวบอกเซียวตุนแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ลอยร่างขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ สองตาหลับลง
“ขอบคุณท่านมาก ศิษย์พี่หลิงเทียน!”
หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความตื่นเต้นยินดีในใจอยู่ครู่หนึ่ง เซียวตุนก็เร่งขอบคุณต้วนหลิงเทียนออกมาทันที
วันนี้หากไม่ใช่เพราะต้วนหลิงเทียนยื่นมือเข้าช่วย น่ากลัวต่อให้มันมีเบาะแสสถานที่แห่งนี้และไปตามคนระดับเดียวกับมันมาช่วยกี่คนต่อกี่คน ก็คงไม่มีทางที่จะได้แตะ ‘มรดกเวทย์พลัง’ ชิ้นนี้…
