นึกถึงจุดนี้หูของเซียวตุนก็แดงก่ำขึ้นมาด้วยความละอาย ‘ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่เวทย์พลังอีกที่จะเป็นเวทย์พลังสายป้องกันหรือไม่ ต่อให้เป็นสายโจมตี ก็สมควรเป็นของศิษย์พี่หลิงเทียนแล้ว!’
สุดท้ายเซียวตุนก็คิดได้จึงเลือกที่จะยินดีไปกับมรดกเวทย์พลังตรงหน้า และเริ่มตรวจสอบป้ายศิลาทันที
‘เวทย์พลังป้องกันอันประเสริฐ! เวทย์พลังป้องกันนี้ถึงมิใช่ระดับสูงแต่อย่างน้อยต้องเป็นระดับกลางแน่ๆ!’
ยิ่งจดจำรับรู้ความของเวทย์พลังปราการศิลาสวรรค์มากเท่าไหร่ เซียวตุนก็ยิ่งลิงโลดมากขึ้นเท่านั้น เพราะในสายตาของมันปราการศิลาสวรรค์ไม่มีทางเป็นเวทย์พลังระดับต่ำๆแน่นอน!
หลังผ่านไปอีก 1 วัน 1 คืนเต็มๆ ต้วนหลิงเทียนก็ลืมตาขึ้นมา
‘ยังไม่เสร็จอีกเหรอ…’
เพราะเขาสามารถจดจำรับรู้ความจากมรดกเวทย์พลังร่างทองลิ่วเหอได้หลังผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ต้วนหลิงเทียนก็คิดว่าเซียวตุนสมควรใช้เวลาพอๆกัน แต่มาตอนนี้เขาก็พบว่าเป็นเขาคิดมากไปเอง
‘ไม่ว่ายังไงเวทย์พลังที่เซียวตุนได้ไป ก็สมควรเป็นเวทย์พลังป้องกันที่มีระดับเดียวกับร่างทองลิ่วเหอ…ไม่รู้เวทย์พลังที่บึงจะเป็นเวทย์พลังสายไหน’
ต้วนหลิงเทียนพลันเหม่อคิดถึงบึงในคำบอกของเซียวตุนอย่างไม่รู้ตัว
‘หวังว่ามันจะเป็นเวทย์พลังสายโจมตี…’
ต้วนหลิงเทียนกล่าวในใจอย่างวาดหวัง
