สำหรับคำนี้ของเซียวตุน ต้วนหลิงเทียนพลันกล่าวตอบด้วยการเสนอความเห็นเสียงสงบ “ถึงแม้จะเป็นเวทย์พลังสายป้องกันเหมือนกัน แต่พวกมันก็แบ่งแยกสูงต่ำทั้งลักษณะการใช้งาน ไม่เพียงแค่นั้นเวทย์พลังแต่ละชนิดก็ไม่ใช่ว่าจะเหมาะสมกับทุกคน…เพราะคนเรามีความเข้าใจไม่เหมือนกัน บางทีเวทย์พลังที่เจ้าจดจำอาจเหมาะกับข้ามากกว่า หรืออาจเป็นเวทย์พลังที่ข้าได้รับมาอาจจะเหมาะสมกับเจ้ามากกว่า..เผลอๆข้าอาจเข้าใจเวทย์พลังของเจ้าได้ แต่ของข้าเองกลับเข้าใจไม่ได้”
“เรื่องนี้มันก็จริง”
เซียวตุนพยักหน้าเห็นด้วย แม้จะเป็นเวทย์พลังป้องกันเหมือนกันและมีระดับเดียวกัน ทว่าแต่ละคนอาจถนัดไม่เหมือนกัน คงยากที่จะบอกว่ามันเสียเปล่า
พื้นที่มรดกเวทย์พลังชิ้นที่ 2 นั้นทางเข้าของมัน กลับอยู่ในทะเลทรายอันแห้งแล้ง!
แถมทะเลทรายแห่งนี้ เรียกว่าทัศนวิสัยของมันแทบเป็นศูนย์ เพราะมีลมแรงพัดฝุ่นทรายคละคลุ้ง ยากจะมองเห็นสิ่งใดได้
หากไม่มีเซียวตุนนำมาน่ากลัวว่าคงยากจะหาพื้นที่มรดกเวทย์พลังอันใดในนี้ได้
“สหายของเจ้านับว่ามีวิชาเนตรอันยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงกับสามารถหาพบว่ามีพื้นที่มรดกเวทย์พลังอยู่ในนี้…”
ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“ศิษย์พี่หลิงเทียน จากทางนี้ท่านเดินไปอีกมิถึง 20 หมี่ ท่านจักพบกับค่ายกล เพื่อนำท่านเข้าสู่พื้นที่มรดกเวทย์พลัง…ข้าไม่ติดตามท่านไปเพื่อถ่วงมือถ่วงเท้าของท่านแล้ว…”
