เมื่อมาถึงจุดหมายปลายทางเซียวตุนก็กล่าวบอกต้วนหลิงเทียน
“เอาล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ ไม่พูดอะไรมากเขาเดินไปตามทางที่ว่าทันที
แน่นอนว่าหลังจากเดินมาไม่กี่สิบก้าว ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าสายตาเขามืดดำมองอะไรไม่เห็น และร่างเขาก็หายลับไปจากสายตาของเซียวตุนทันที
“ตอนนี้ศิษย์พี่หลิงเทียนไปแล้ว หนทางข้างหน้าของข้าคงมิง่ายดายอีกต่อไป…”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนหายเข้าไปในค่ายกลต่อหน้าต่อตา เซียวตุนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหาย ยังเสียดายเล็กน้อยที่สามารถร่วมมือกับอีกฝ่ายได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น
