ห่างออกไปไกลๆ เซียวตุนถึงกับตกตะลึง แม้มันรู้ดีว่าศิษย์พี่หลิงเทียนผู้นี้ร้ายกาจนัก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อเห็นป้องกันอันน่ากลัวนั่นกับตา
ย้อนกลับไป…ตอนนั้นมันกับสหายถูกนกผีทั้ง 5 ไล่จิกจนหนีกันหัวซุกหัวซุน…
หากแต่พอเป็นศิษย์พี่หลิงเทียน เพียงใช้วรยุทธ์ป้องกันชุดเดียว ก็สามารถป้องกันการโจมตีขงนกผีนั่นได้อย่างหมดจด ไม่คล้ายหนักหนาเหนื่อยแรงอะไร เรียกว่าวิหกยักษ์ร้ายกาจทั้ง 5 นั่นไม่อาจสร้างได้แม้แต่รอยขีดข่วน!
“แค่นกอ่อนแอไม่กี่ตัว…น่าเบื่อจริง”
เมื่อเห็นว่าวิหกยักษ์ทั้ง 5 ไม่อาจทำอะไรระฆังกระบี่คลุมกายได้เลย ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกคร้านจะเล่นกับมันสืบไป เพียงห้วงคิดกระบี่พลังที่วนเวียนห้อมล้อมคล้ายระฆังคลุมกาย ก็พุ่งออกไปเล่นงานวิหกทั้ง 5 ทันที!
ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!
……
ทันใดนั้นเสมือนพิรุณกระบี่ถล่มฟ้าก็ไม่ปาน แน่นอนว่าพิรุณกระบี่รอบนี้ไม่คล้ายพิรุณทั่วไปที่หล่นร่วงจากฟ้า พวกมันกลับย้อนทวนทิศ พุ่งขึ้นฟ้าสูง!
กระบี่พลังนับร้อยๆดั่งห่าพิรุณพุ่งแหวกฟ้าไปฉับไว บังเกิดเป็นเสียงหวีดหวิวฉีกอากาศดังระงม เสียดหูนัก!
สัตว์ร้ายประเภทวิหกตัวเขื่องทั้ง 5 แต่ละตัวไม่ทราบถูกกระบี่กี่เล่มทะลวง…พริบตาก่อนที่พวกมันจะสลายหายไปเรียกว่าพรุนไม่ต่างรังผึ้ง!
‘พลังทำลายของพวกมัน คล้ายๆกับสัตว์ร้ายหน้าหอคอยลิ่วเหอเลย’
