เพราะมันกับศิษย์วังนภาอย่างเซียวตุนนั้นเป็นสหายอันดีกันมานาน ทั้งคู่สนิทกันตั้งแต่ยังไม่เข้าร่วมตำหนักฟ้าลี้ลับเป็นสิบๆปี พอพบว่าเซียวตุนสมควรแคล้วคลาดปลอดภัย มันก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
‘บัดซบ! มรดกเวทย์พลังไม่พ้นตกเป็นของหลิงเทียนอีกแน่!’
จ้าวเติงรู้สึกโมโหจนแทบบ้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากต้วนหลิงเทียนมาอยู่ตรงนี้มันคงได้ลงมือด้วยความโมโหเป็นแน่
“อนิจจา…ดูเหมือนบางคนถูกลิขิตมาให้พลาดมรดกเวทย์พลังที่ข้าพบทั้ง 2 แห่งนั่น…”
ในขณะที่จ้าวเติงกับบุตรชายอย่างจ้าวจี้กำลังโมโหแทบบ้า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆจ้าววังปฐพีพลันมองศิษย์วังลี้ลับแซจ้าวทั้ง 3 พร้อมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายเสียดาย หากแต่สีหน้าแววตากลับสนุกสนานนัก
“เจ้าว่าอะไร?”
“มรดกเวทย์พลัง 2 แห่ง!?”
“เจ้า…เจ้าพบมรดกเวทย์พลังถึง 2 แห่ง?”
ทันใดนั้นศิษย์วังลี้ลับแซ่จ้าว 2 คนอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมาเสียงดัง พวกมันคือ 2 ใน 3 ของคนที่พึ่งถูกหลิงเทียนฆ่าออกมา และเป็นคนที่ลงมือฆ่าศิษย์วังปฐพีคนนี้
“ข้าถูกพวกเจ้าฆ่าตายออกมาแล้วข้ายังจะต้องโกหกพวกเจ้าไปทำอะไร? ข้าเชื่อว่าตอนนี้ศิษย์พี่หลิงเทียนกับสหายของข้าอย่างเซียวตุนคงแบ่งปันกัน และกำลังเดินทางไปรับมรดกเวทย์พลัง 1 ใน 2 นั้นแล้วล่ะ…”
ศิษย์วังปฐพีกล่าวออกอีกครั้ง ในน้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความยินดี
“นี่…”
