หากไม่มีเซียวตุนเขาก็คงต้องงมหาไปอีกพักใหญ่กว่าจะพบมรดกเวทย์พลังอีกสักที่…
“ถ้างั้นพวกเราก็ไปพื้นที่มรดกเวทย์พลังที่เจ้าเลือกก่อนแล้วกัน…หลังจากที่ได้รับสืบทอดมรดกเวทย์พลังนั่นแล้วเจ้าค่อยนำทางข้าไปยังพื้นที่มรดกเวทย์พลังอีกแห่ง พอไปถึวแบ้สเจ้าก็ออกเดินทางหามรดกเวทย์พลังชิ้นอื่นต่อได้เลย ไม่ต้องรอข้าให้เสียเวลา”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวบอกเซียวตุน
“ศิษย์พี่หลิงเทียน ท่านไฉนไว้ใจข้าขนาดนี้เล่า?”
เซียวตุนประหลาดใจไม่น้อย ด้วยไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะตัดสินใจแบบนี้ มันคิดว่าต้วนหลิงเทียนสมควรไปที่บึงเพื่อรับสืบทอดมรดกเวทย์พลังก่อนค่อยย้อนกลับมาที่วังของมันด้วยซ้ำ
“เจ้าก็เป็นศิษย์วังนภาไม่ใช่รึไง ทำไมข้าจะไว้ใจไม่ได้?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกด้วยน้ำเสียงท่าทางสบายๆ แต่พอเข้าหูเซียวตุน ก็ทำให้เซียวตุนรู้สึกตื้นตันทั้งมั่นใจขึ้นมาไม่น้อย ทว่ายังทำให้มันบังเกิดความละอายใจด้วยเช่นกัน ถึงขั้นอยากจะมุดดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด…เพราะมันดันเลือกวังที่แลดูดีกว่าแทนที่จะเป็นบึง
“ศิษย์พี่หลิงเทียน ไฉนพวกเราไม่เปลี่ยนกันเล่า…ถึงทั้ง 2 ที่อาจะมีระดับเท่าๆกัน แต่ข้าว่าในวังน่าจะดีกว่า เช่นนั้นท่านไม่สู้รับมรดกเวทย์พลังในวังไปเถอะ…”
สูดลมหายใจเข้าลึกๆเฮือกใหญ่ เวียวตุนตัดสินใจกล่าวออก
