“เจ้าสามารถกล่าวออกมาแบบนี้ได้ ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าเจ้าเองนับว่ามีความจริงใจไม่น้อย แต่ในเมื่อพวกเราตกลงกันแล้วก็เอาตามนั้นเถอะอย่าได้คิดมากให้วุ่นวาย มรดกเวทย์พลังในวังนั่นเป็นของเจ้า”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวบอกปัไปอย่างไม่ยี่หระ
“นำทางไปสิ…”
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็ให้เซียวตุนนำทางไปรับมรดกเวทย์พลังในวัง
หนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนผ่านไป เซียวตุนพาต้วนหลิงเทียนเดินทางผ่านทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ก่อนที่สุดท้ายจะไปหยุดหน้าทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
“เห? ทางเข้าอยู่ในทะเลสาบงันเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนโค้งคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ
“ใช่แล้วศิษย์พี่”
เซียวตุนพยักหน้ารับ ก่อนที่จะโดดลงน้ำและพุ่งดำลงไปอย่างเชี่ยวชาญปานมนุษย์มัจฉา
ต้วนหลิงเทียนก็พุ่งตามลงไปติดๆ
เมื่อด่านพลังฝึกปรือมาถึงระดับนี้แล้ว คิดกางกั้นม่านพลังเพื่อไม่ให้น้ำกร้ำกรายเปียกตัวก็นับเป็นอะไรที่ง่ายดายนัก หากแต่บางคนก็เลือกที่จะเปียกน้ำเพราะความชอบส่วนตัว…
เมื่อเข้าใกล้ใต้ทะเลสาบต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังอาคม
และพอมองไปเบื้องหน้า ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าเซียวตุนกลับหายไปต่อหน้าต่อตา พอเขาพุ่งตามเข้าไปก็พบว่าทัศนวิสัยพลันกลับกลายเป็นมืดดำทันที
แต่ไม่ทันไรก็ปรากฏแสงสว่างไสว ดึงสติเขาให้กลับมาจดจ่ออยู่กับเรื่องราวเบื้องหน้า…ตอนนี้เขามาโผล่ในสถานที่แปลกตาแล้ว!
