“นั่นมัน…”
ไม่นานสายตาต้วนหลิงเทียนก็ว่ายมองไปตกยังจุดที่กลิ่นอายพลังแผ่ออกมา
มองไปเสมือนอากาศอยู่ๆก็มีรอยแตก แถมในรอยแตกดังกล่าวปรากฏรูปปั้นศิลาขนาดใหญ่ค่อยๆผุดโผล่ออกมาจากความว่างเปล่า! ไม่นานมันก็โผล่พ้นช่องว่างที่ว่า ร่วงตกลงมาตั้งบนพื้นดังตึง! สะท้านสะเทือนไปทั้งหอคอย!!
รูปปั้นที่ว่าเพียงตั้งอยู่เฉยๆ ก็เสมือนมีกลิ่นอายพลังเก่าแก่โบราณขุมหนึ่งแผ่ออก ราวจะบอกว่าตัวมันดำรงอยู่มาเนิ่นนานมากแล้ว
“ร่างทองลิ่วเหอ? นี่คือมรดกเวทย์พลังงั้นเหรอ?”
เมื่อสำนึกเทวะของต้วนหลิงเทียนแผ่ออกไปหมายตรวจสอบรูปปั้นดังกล่าว เขาก็สัมผัสได้ถึงข้อความหนึ่งส่งกลับมาถึงเขา
ทำให้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ทันทีว่ารูปปั้นเบื้องหน้าคืออะไร มันสมควรเป็นมรดกเวทย์พลังที่ถูกเก็บไว้ในหอคอยแห่งนี้! รูปปั้นนี้ก็คือมรดกเวทย์พลังที่ทุกคนอยากได้ในแดนลับเซียนนั่นเอง!!
‘ถ้างั้นทุกอย่างที่ข้าพบเจอ ก็เป็นการทดสอบว่าเหมาะสมจะได้เวทย์พลังหรือไม่งั้นสิ? ถ้างั้นความสามารถในการป้องกันของรูปปั้นตัวสุดท้ายนั่น…สมควรเป็นเวทย์พลังร่างทองลิ่วเหอไม่ผิดแน่! แต่เรียกร่างทองลิ่วเหอแท้ๆ ทำไมม่านพลังของมันกลับเป็นสีกากีทึบได้ล่ะ…’
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจแล้วว่าม่านพลังสีกากีทึบรอบกายรูปปั้นก่อนหน้า คือเวทย์พลังร่างทองลิ่วเหอไม่ผิดแน่ และมันสามารถป้องกันกระบี่ของเขาเอาไว้ได้เสียด้วย…
