ทันใดนั้นมันก็ก้าวถอยออกไปหลายก้าวใหญ่ เว้นระยะห่างจากทั้ง 2 คนนั่นทันที
“หลิงเทียน ข้ามิได้สนิทสนมกับพวกมันทั้ง 2 แต่อย่างไร ข้าเป็นศิษย์ของวังเหลืองที่บังเอิญผ่านมา และถูกพวกมันชักชวนให้มาสำรวจที่นี่ด้วยกันเท่านั้น…”
หลังถอยห่างไปไม่กี่ก้าว มันก็รีบอธิบายให้ต้วนหลิงเทียนฟังทันที
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองมันเล็กน้อยค่อยพยักหน้ารับเบาๆ จากนั้นก็ละสายตากลับมามองเผิงเฉินกับหูรุ่ย “พวกเจ้าสองคนนับว่ากล้าหาญชาญชัยไม่น้อย ถึงกับเห็นคำพูดข้าเป็นแค่ลมที่พัดผ่านหู”
เผิงเฉินกับหูรุ่ยถึงกับก้มหน้าลงทันใด และไม่อาจตอบอะไรกลับมาได้
แน่นอนว่าตอนนี้พวกมันสำนึกผิดแล้ว หากพวกมันรู้ว่าสุดท้ายต้วนหลิงเทียนจะหาที่แห่งนี้พบจากทิศทางที่พวกมันเหินบินก่อนหน้า พวกมันไม่มีวันหนีไปแบบนั้นแต่แรก
ฉัวะ! ฉัวะ!
เมื่อเห็นว่าทั้ง 2 คนไม่มีอะไรจะพูด ต้วนหลิงเทียนก็คร้านจะกล่าวอะไรกับพวกมันสืบต่อ สะบัดมือเบาๆ ปรากฏรังสีพลังกระบี่ 2 สายพุ่งตัดระยะกว่าครึ่งห้องในชั่วพริบตา ทะลวงสังหารพวกมันทั้งคู่!
กล่าวให้ชัดคือสังหารร่างอวตารของพวกมัน!
สำนึกสติของทั้งคู่ย่อมหลุดลอยอากจากร่างอวตารทันทีเมื่อร่างอวตารของพวกมันถูกฆ่าตาย และหวนคืนสู่ร่างกายที่แท้จริง ก่อนที่พวกมันจะถูกแดนลับเซียนขับออกไป!
ครู่ต่อมาก็คงเหลือหลิงเทียนกับชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่บนชั้น 6 ของหอคอย 2 คน
“เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ? หรืออยากจะออกไปเหมือนพวกมันด้วย?”
