ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองศิษย์คนดังกล่าวค่อยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไร้แยแส
ศิษย์ของวังเหลืองยังคงอึ้งกับการลงมือสังหารผู้คนของต้วนหลิงเทียนเมื่อครู่ไม่หาย เพราะมันไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะกำจัดเผิงเฉินและหูรุ่ยง่ายดายแบบนั้น…มาตอนนี้พอได้ยินเสียงไร้แยแสของต้วนหลิงเทียน สติสตังมันก็กลับเข้าร่างอย่างไว และเร่งรุดโดดลงบันไดไปชั้น 5 อย่างหวาดๆ…
ตอนนี้ใจมันเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น รีบไปให้ไกลจากสถานที่ผีสางนี่ให้เร็วที่สุด!!
มรดกเวทย์พลังอะไรนั่น…มันไม่กล้าคิดแตะ!!
มีหลิงเทียนอยู่ทั้งคน ต่อให้นั่นเป็นมรดกเวทย์พลังระดับสูง ก็ไม่ใช่สำหรับมัน!
หลังจากศิษย์ของวังเหลืองจากไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็แผ่สำนึกสติไปตรวจสอบต่ออีกสักพัก เมื่อไม่พบว่ามีใครแล้วค่อยรั้งกลับมาตรวจสอบรูปปั้นอีกครั้ง เริ่มทำความเข้าใจเวทย์พลังร่างทองลิ่วเหอจากมรดกเวทย์พลังดังกล่าว
แน่นอนว่าหากจะกล่าวให้ชัดคงไม่ใช่การทำความเข้าใจ ทำได้แค่พยายามจดจำเท่านั้น
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจดจำเวทย์พลังร่างทองลิ่วเหอจากมรดกเวทย์พลัง เหล่าผู้คนที่อยู่ด้านนอกแดนลับเซียน ก็พบว่าทางเข้าแดนลับเซียนบังเกิดความเคลื่อนไหวอีกแล้ว!!
ครู่ต่อมาพวกมันก็เห็นร่างคน 2 คนพุ่งออกมาจากวังวนกลางอากาศ…
“เผิงเฉิน? หูรุ่ย? กะ…เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้ากัน ไฉนถูกขับออกมาเร็วนักเล่า!?”
เมื่อเห็นร่างทั้ง 2 จ้าววังเหลืองอดไม่ได้ที่จะตกใจ
